Hyundai Tucson 2.0 CRDi 150pk

Inleiding

De Tucson is een regelrechte hit. Sinds z'n lancering in juli van 2004 zijn er in ons land niet minder dan 16.000 stuks van verkocht. In 2005, 2006 en 2007 was het model de leider in het SUV-segment, voor gedoodverfde concurrenten als de Toyota RAV-4. Inmiddels gaat het model z'n vijfde levensjaar in en presteert het nog steeds uitstekend. Tijdens de eerste jaarhelft van dit jaar wist de inmiddels vijf jaar oude Koreaan nog steeds een derde stek te bemachtigen. Het model troeft daarmee nog steeds concurrenten als de reeds eerder genoemde RAV-4, VW Tiguan, Kia Sportage (eigenlijk het tweelingmodel van de Tucson) en Suzuki Grand Vitara af.

Een dergelijk succes levert echter ook een dilemma op. Want als een model zo goed in de smaak valt, riskeer je dat een opfrisser minder goed op het netvlies valt. Een risico dat Hyundai duidelijk niet wil nemen. Eerder deze maand lanceerde het bedrijf immers een vernieuwde versie en de verschillen zijn enkel met een vergrootglas te spotten. De tweeliter common-rail dieselmotor krijgt voor de tweede keer in z'n carrière een vermogensupgrade. Eerder ging de krachtbron al van 112 naar 136pk en ditmaal springt het cijfermateriaal naar 150pk. Omdat dat fiscaal minder interessant is, blijft de Belgische invoerder de variant met 136pk aanbieden. De krachtigste versie zal enkel in het hoogste uitrustingsniveau geleverd worden, als Executive met vierwielaandrijving. Omdat Hyundai daar géén prijsaanpassing doorvoert, kan je als klant zonder gevolgen voor de prijs kiezen tussen 136 of 150pk. De Comfort- en Lounge-versies worden bij deze miniscule facelift wel € 500 duurder. Een rechtstreeks gevolg van een uitbreiding van de standaarduitrusting met stabiliteitscontrole.

Exterieur

Zoals gezegd, Hyundai heeft ervoor gekozen om z'n Tucson slechts subtiel aan te pakken. De modeljaarwijzigingen zijn zo miniem dat ze zelfs moeilijk te spotten zijn als je er een exemplaar van voor de facelift naast parkeert. We noteren donkere lichtblokken vooraan, een nieuwe chroombies in het radiatorrooster en op de kofferklep en nieuwe aluminium velgen. De uitstraling van de Tucson is daardoor niet gewijzigd. Door z'n gespierde details (zoals de beschermstukken voor de wielkasten en drempels) en elegante accenten als de chroomdetails, past is hij tegelijk stoer en elegant, wat ongetwijfeld bijdraagt tot z'n succes. Een terreinvreter maak je van deze SUV niet, zelfs niet in de door ons geteste versie met vierwielaandrijving. De Tucson biedt 195 mm vrije hoogte, 28,2° aanrijhoek vooraan en 31,9° hellingshoek achteraan, maar dat zijn waarden die je best test op de helling van een parkeergarage.

De achterklep opent nog steeds tweeledig. De klep zwaait in z'n geheel open, maar de achterruit kan desgewenst ook afzonderlijk geopend worden. De koffer slikt een royale 644 liter onder het in hoogte verstelbare afdekzeil en kan tot 1856 l aangroeien. Onder de koffervloer zit een volwaardig reservewiel.

Interieur

Het koetswerk lijkt zich wonderwel te onttrekken aan de invloed van Vader Tijd. Het interieur is daar, vinden we, minder ongevoelig aan. Toch heeft Hyundai ook hier gekozen voor enkele bescheiden aanpassingen. De instapversies hebben een nieuwe stoffen bekleding gekregen, enkele materialen en knoppen werden opgewaardeerd en er is een nieuw type geïntegreerde radio (met een audio-aansluiting voor een MP3-speler). En in de tellerpartij werd de koelvloeistoftemperatuurmeter vervangen door een verklikkerlichtje. Minieme aanpassingen dus, en daardoor ontsnapt het model aan de binnenzijde niet aan z'n leeftijd. Maar het is nog steeds een comfortabele omgeving.

De boordplank werkt zich in een boog om de inzittenden en de middenconsole is naar de inzittenden gericht. Die wordt onveranderd geaccentueerd door een zilverkleurig kader. Het stuurwiel is enkel in de hoogte regelbaar, maar dat staat een bevredigende rijhouding gelukkig niet in de weg. Het stuur heeft een prettige diameter en goede velgdikte. En als bestuurder kan je je linkervoet kwijt op een goed gepositioneerde voetsteun. Wie niet al te groot is, parkeert z'n knieën echter tegen het onderste dashboardpaneel en dat is uiteraard minder bevorderlijk voor het comfort. Om over gevolgen bij een aanrijding nog maar te zwijgen. Tussen beide voorzetels zit een centrale armsteun die zelfs over een hoogteregeling (twee standen) beschikt. Onder de radio en onder de asbak zitten kleine bergvakjes, die met antislipmateriaal zijn uitbekleed, zodat ze een goed ‘nest' vormen voor de GSM. Het handschoenkastje is verlicht en heeft een correct volume. De portierbakken vooraan zijn ruim en kunnen 1,5 l drankflessen vastklemmen.

Veiligheid

De laatste keer dat we de Tucson aan de tand voelden was in 2006. Toen kreeg het model slechte punten omdat stabiliteitscontrole nog in de optielijst stond, voor € 650. Dat is inmiddels geremidieert en omdat de prijs slechts met € 500 de hoogte in gaat, doe je er als klant nog ‘virtueel' profijt mee. Dat we de Tucson er niet voor kunnen belonen in de puntentabel heeft alles met de concurrentie te maken. Ook daar is stabiliteitscontrole gemeengoed. Vanzelfsprekend wordt dat systeem aangevuld met een remkrachtverdeler en een stabiliteitscontrole van de laatste generatie. Bij een aanrijding worden de voorste inzittenden door frontale en zijdelingse airbags van de buitenwereld gescheiden. Gordijnairbags beschermen het hoofd van inzittenden over de ganse lengte van het voertuig. Verstevigingsbalken in de vier portieren bieden bijkomende beveiliging bij zijdelingse aanrijdingen. ISOFIX-bevestigingspunten werden evenmin vergeten. Vooraan zijn er gordels met spanmechanisme, krachtbegrenzers en hoogteregeling. Achteraan zijn er drie hoofdsteunen en even veel driepuntsgordels. Voor de middelste gordel achteraan opteerde Hyundai voor een dakconstructie en die is verre van praktisch.

Rijgedrag

Het gros van de verkochte Tuscon sleept zich aan de voorwielen door het verkeer en zal het ook na deze upgrade moeten stellen met 136pk en 305Nm, eerder dan over 150pk en 320Nm te beschikken. Daarmee komt het model aardig en soepel vooruit maar is het zeker geen sprinter te noemen. De acceleratietijd bedraagt 11,1 tellen en z'n top is goed voor 178km/u. Als de 150pk-editie, die steeds met vierwielaandrijving geleverd wordt, iets presteert, dan is het dat het extra vermogen het verschil met de tweewielaangedreven versie (die normaal 0,9 tellen sneller spurt) wegwerkt. Z'n zesde versnellingsbakverhouding leent zich, in combinatie met de standaard snelheidsregelaar, uitstekend tot rustig en zuinig cruisen tegen autostradesnelheden. Wie veilig wil hernemen moet dan wel bereid zijn met het pookje te roeren. Een zesversnellingsbak is per definitie modern, maar het exemplaar van de Tucson glijdt desalniettemin met een rubberachtig gevoel door het rooster. Goed afgelijnd, maar te weinig mechanisch.

Het onderstel is uiteraard voorzien van stabilisatorstangen, maar kent evenzeer een uitgesproken comfortabele demping. Op slechte wegen kan het koetswerk daardoor beginnen deinen, maar we verkiezen deze afstelling duidelijk boven het buitensporig harde weggedrag van pakweg de jongste Sonata-generatie. Onveilig wordt de Tucson nooit, want onderstuur steekt snel, progressief en quasi onomkeerbaar de kop op. Het fnuikt sportieve ambities, maar wie die koestert komt bij de Tucson sowieso niet aan z'n trekken.

Voor wat het off-road gebruik van de Tucson betreft, zijn er op het dashboard twee knoppen voorzien: ‘4WD Lock' en ‘TCS off'. Met ‘4WD Lock' wordt de vierwielaandrijving vergrendeld en gaat de trekkracht in 50/50 verhouding naar beide assen. De vergrendeling schakelt uit boven 30 km/u, waarna de verdeling van het koppel tussen de assen automatisch wordt gestuurd. ‘TCS off' helpt om op gladde ondergrond vooruit te komen door de tractiecontrole uit te schakelen. Het gemiddelde verbruik lag rond 8,9 l/100 km, wat correct is, doch het rijbereik bedraagt slechts +/- 550 km en dat is te weinig.

Conclusie

Hyundai's Tucson slaat spijkers met koppen. En daarom overleeft het model ook z'n vijfde levensjaar zonder noemenswaardige aanpassingen. Het merk spreekt weliswaar van een facelift, maar de wijzigingen aan het koetswerk (chroomstrip in bumper en op kofferklep, andere lichtmetalen velgen en drie nieuwe kleuren) en interieur (aangepaste stoffen) zijn zo klein dat ze nauwelijks merkbaar zijn. De dieselmotor krijgt een vermogensupgrade van 136 naar 150pk. Omdat die in ons land fiscale gevolgen heeft, weerhoudt de invoerder die enkel voor de vierwielaangedreven topversie. Die is normaal wat langzamer dan z'n tweewielaangedreven versie -die 75% van het cliënteel verleidt- maar weet dat verschil nu weg te werken. Een printer maak je van de Tucson niet, het model voelt zich -onder meer dankzij z'n comfortabel afgestelde onderstel- meer op z'n gemak bij een gezapige rijstijl. Dan laat hij ook een verbruik van minder dan 9 liter optekenen. Acceptabel, al blijft het rijbereik met +/- 550km aan de krappe kant.

Het interieur blijkt minder bestand tegen de tand des tijds, maar de rijhouding is bevredigend ondanks het ontbreken van een diepteverstelling voor het stuurwiel. De koffer slikt een royale 644l en de kofferklep laat zich geheel of enkel als achterruit openen. Deze 150pk sterke versie beschikt dan wel over vierwielaandrijving, z'n terreinambities beperken zich tot het wegrijden op een gladde ondergrond. De topversies gaan nog steeds voor een identieke prijs (net geen € 30.000) over de toonbank. De instapmodellen zijn deze maand € 500 duurder geworden. Dat heeft uitsluitend te maken met een opgewaardeerde veiliheidsuitrusting. Stabiliteitscontrole is voortaan standaard terwijl dat vroeger een optie van € 650 was.