Hyundai Terracan GLS'S' 2.9 CRDi

Inleiding

De Koreaanse autobouwer is vastbesloten met een groot productoffensief een deel van de Europese automarkt in te pikken. Daartoe zijn de kleinere modellen van de constructeur al onder handen genomen, werd de ietwat apart gelijnde compacte monovolume van de constructeur -de Matrix- geïntroduceerd en mogen we ons binnenkort aan de Getz verwachten. Die moet Hyundai’s doorbraak in het B-segment forceren. Het gamma krijgt er ook enkele image-builders bij: de Coupé en de Terracan. De laatste, een grote 4x4, zetten we hier op de testbank.

Hyundai heeft in België al eens een grote terreinwagen in het gamma gehad: de Galloper. Die had de technische basis van de oudere Mitsubishi Pajero en vertoonde ook uiterlijk behoorlijk wat overeenkomsten. De Galopper wordt nog steeds geproduceerd met een 3.0 V6 of 2.5 Turbodieselmotor, maar wordt in ons land niet meer ingevoerd. Wie een echt werkpaard zoekt kan nu terecht bij de Terracan. Die wordt gebouwd met een 3.5 V6 benzinemotor, die in België niet in de catalogus staat, en een 2.9CRDI viercilinder diesel met 150pk. Die moet standaard 28.499 € of 1.149.647 BEF kosten. De Terracan heeft steeds recht op onder meer een 60/40 neerklapbare achterbank, manuele airco, elektrisch bediende ruiten en spiegels en lichtmetalen 15-duims wielen met 235/75 rubber. De uitrusting is vergelijkbaar met die van z’n directe concurrenten, maar zoals verwacht is het prijskaartje van de Hyundai aantrekkelijker. Hij kost immers dik 4.500 € minder dan de Nissan Patrol 3.0DDTI, die weliswaar 30cm langer is, en is zelfs meer dan 5.300 € goedkoper dan de lange Mitsubishi Pajero met 2.5l turbodiesel terwijl de Koreaan met 150pk het meeste vermogen heeft.

Je kan bij Hyundai gerust opteren voor de beter uitgeruste versie, de GLS’S’, voor de prijs van de basisversie bij deze concurrenten. Die krijgt 16-duims lichtmetaal met 255/65 banden, automatische airco, lederen interieur, zetelverwarming, houtafwerking en een elektrisch bediende bestuurderszetel. De versie kost standaard 31.499 € of 1.270.666 BEF. De testwagen was optioneel enkel voorzien van metaalkleur met een waarde van 250€.

Exterieur

De Terracan is een volledig nieuw ontwerp, maar is op stilistisch vlak geen pottenbreker. De lijn is klassiek maar de vormgeving van de lichten, met helder afdekglas, en de in een harmoniërende kleur gespoten bumpers, spatbordverbreders en beschermprofielen zorgen voor een robuust en eigentijds voorkomen. De koetswerknaden zijn bij een 4x4 nooit zo fijn als bij een personenwagen, maar tussenruimte is overal dezelfde wat wil zeggen dat de nodige zorg aan de bouw is besteed. Klein is de Terracan niet; de lengte bedraagt 4,71m, hij is 1,79m hoog en 1,86m breed. Er zit 2,75m tussen de assen.

Interieur

Door de hoogte van Hyundai’s nieuwste terreinvreter moet je je vanzelfsprekend aan boord hijsen. Dat wordt vereenvoudigd door enkele handvaten, maar je kan evengoed een treeplank laten monteren. Ook achteraan is de instap niet moeilijk dankzij de relatief grote portieren. Achter de ver naar achter geplaatste voorruit en het in de hoogte verstelbare stuur zou iedereen een goede rijhouding moeten kunnen vinden. Dat staat dan vooral op rekening van de uitgebreide instellingsmogelijkheden van de elektrisch bediende bestuurderszetel. Die is vrij hard, geeft zeker voldoende steun (ook zijdelings) en bleek tijdens langere ritten weinig vermoeiend te zijn. De Terracan is geen kleine jongen en dat zorgt ervoor dat je heel wat lopende meter mens kwijt kan, ook achteraan. Er is ook voldoende opbergruimte voor kleine spulletjes.

Het leer, namaakhout en het gebruik van kunststoffen die eerder bij een gewone personenwagen horen zorgen voor een indruk van luxe. In het instrumentenbord en de bedieningselementen is duidelijkheid troef, al zitten de knoppen niet steeds op een even logische plaats. De airconditioning heeft zodra de zon schijnt last om de grote binnenruimte van de Terracan gekoeld te krijgen. Je krijgt een frisse bries, maar veel meer hoef je er niet van te verwachten. Voor het overige is het interieur van de Koreaan zeker een aangename verblijfplaats. De dieselmotor laat zich vooral bij een koudstart goed horen, maar daartegenover staat dat de differentiëlen zich ook op terrein zo goed als niet laten horen. Eens de dikke viercilinder diesel op temperatuur is, produceert hij veel minder decibels en kunnen we spreken van een goed akoestisch comfort. Bij een dergelijke grote 4x4, die eigenlijk één grote klankkast is, is dat niet eenvoudig te verkrijgen en ook de rolgeluiden worden goed weggefilterd, ondanks de forse bandenmaat. Juist omdat het interieur voor de rest nogal stil is, hoor je vanaf 100km/u de lucht rond de buitenspiegels wervelen. Erg vinden we dat niet. Je mag bij een terreinwagen verwachten dat alles goed in elkaar zit en dat blijkt ook zo te zijn. Slecht één enkel rammeltje steekt op het onverhard de kop op.

De kofferklep opent naar boven toe en geeft toegang tot een bagageruimte met een inhoud van 1.180l, als je stapelt tot aan het dak. Ook onder het rolgordijn kan je nog behoorlijk wat kwijt. Als je de achterbank neerklapt ontstaat een vlakke vloer. Je kan dan gerust 2.000l laden.

Veiligheid

Bij een terreinwagen van dit type zit veiligheid voor een deel in de afmetingen en het gewicht, maar er moet meer zijn. De Terracan krijgt standaard ABS met remkrachtverdeler, zijdelingse beschermbalken in de portieren, frontale airbags, hoofdsteunen voor- en achteraan en gordelspanners met spankrachtbegrenzers. Zijdelingse airbags ontbreken, maar dat is geen uitzondering in deze klasse. Erger vinden we de heupgordel in het midden achteraan. Dat had een driepuntsgordel moeten zijn.

Rijgedrag

De Terracan wordt aangedreven door een nieuwe 2902cc viercilinder-in-lijn common-rail turbodiesel die bij 3.800t/min 150 paarden loslaat. De koppelkromme piekt op 333Nm bij 2.000t/min. Daarmee haalt hij 100km/u op de teller na een puike 13,7sec. Het gevaarte dat leeg toch 2118kg op de weegschaal zet, haalt een top van 166km/u. Aan de motor beviel ons vooral de wilskracht. Er zit voldoende kracht onder het gaspedaal om bijvoorbeeld een normaal, vlot inhaalmanoeuvre uit te voeren. De Terracan verdraagt dan ook behoorlijk wat aan de trekhaak, tot 2,8 ton geremd. Zolang je het rustig aan doet, gaat de motor spaarzaam om met het kostbare vocht. Hyundai heeft het over 8,6l/100km. Een haalbare kaart als je niet dikwijls aan autostradesnelheden gaat rijden of de Terracan over terrein jaagt.

Gewoonlijk wordt de Terracan op de achterwielen aangedreven. Via een draaischakelaar op de middenconsole kan je evenwel kiezen voor een permanente 4x4, als het terrein wat minder toegankelijk wordt of voor meer stabiliteit bij het slepen, en je beschikt ook nog over een terreinversnelling met extra korte verhoudingen. De versnellingsbak werkt uitstekend als je niet te snel probeert te schakelen. Je voelt in het pookje wel steeds even de tandwielen inpakken. Dat is typisch, de Mitsubishi Pajero had bijvoorbeeld ook.

Voor de ophanging doet men vooraan beroep op een onafhankelijke dubbele wishbone met torsiebar. Achteraan zit een starre as met spiraalveren. Zowel voor- als achteraan monteerde men een stabilisatorstang, al verhindert die niet dat de Hyundai in de bochten behoorlijk gaat hellen. Het gebruikte ladderonderstel speelt wat meer schokken door naar het interieur, maar het is zo goed als onverwoestbaar. Op asfalt vinden we niet enkel de motor van de Terracan goed. De gripgrens ligt behoorlijk ver, onder- en overstuur wordt duidelijk gesignaleerd en zijn relatief eenvoudig corrigeerbaar. De tractie is duidelijk ver boven de middenmoot in deze klasse. Je hoeft ook bij regenweer niet over te schakelen naar 4x4 om te verhinderen dat de achterzijde bij het accelereren of in bochten een eigen leven gaat leiden. Enige smet op een anders uitstekend resultaat: het stuurtje. De bekrachtigde kogelkringloop laat zich vlot bedienen, maar geeft geen enkele feedback. Absoluut niets, net of je met een lepel in een potje yoghurt zit te roeren.

Terracan is een samentrekking van het Latijnse woord terra, wat aarde betekend, en het Turks-Perzische woord khan, wat zoveel wil zeggen als soeverein. De Terracan moet zich dus ook op het onverhard bewijzen. Op papier ziet het er niet slecht uit; de vrije hoogte tussen de assen bedraagt 21,6cm, de maximale overrijhoek is bijgevolg 22° groot terwijl de aanvangshoek en de vertrekhoek respectievelijk 30° en 25° zijn. De praktijk is iets minder rooskleurig. Vanzelfsprekend kan je door de lange wielbasis geen grote hindernissen aan, maar ook de ophanging bleek niet optimaal te zijn. De Terracan staat vooraan veel slapper op z’n poten dan achteraan. Dat maakt de voorkant op terrein wat springerig, maar -belangrijker- het zorgt ervoor dat de voorwielen bij het nemen van een hindernis veel meer veerweg nemen dan de achteras waardoor de bodemvrijheid vooraan te snel krap wordt. Hyundai’s keuze voor de hardere achterophanging heeft uiteraard te maken met het laad- en sleepvermogen. De grootste pretbederver in deze waren evenwel de banden. De 100% wegband hield het nog wel op een droge zandgrond, maar zelfs met een weinig modder en water bleek de Hyundai zich meer zijwaarts dan voorwaarts te bewegen, terreinversnellingen en een limited-slip differentieel achteraan ten spijt. Verder dan wat softroaden zijn we dus niet gekomen. Dit is het enige punt waarop de concurrentie merkbaar beter scoort, al mag het belang van de banden zeker niet onderschat worden. Ander rubber had ongetwijfeld een ander resultaat gegevenij

Conclusie

De nieuwe terreinreus van Hyundai heeft op papier al enkele duidelijke voordelen ten opzichte van de zijn naaste concurrenten. De prijs is zonder meer aantrekkelijk en de standaarduitrusting mag er wezen. De luxueuze GLS’S’ uitvoering zorgt gegarandeerd voor een aangenaam verblijf in het riante interieur. Daar is enkel de airco voor verbetering vatbaar. De 2.9CRDi diesel wil de goede bedrijfstemperatuur hebben en is dan aangenaam stil en meer dan voldoende krachtig. Op de weg gedraagt de Terracan zich ondanks zijn surplus in vermogen duidelijk beter controleerbaar en voorspelbaar dan het gros van de concurrentie. De bandenkeuze zit daar voor iets tussen en die zorgt helaas ook voor een matige tractie op het onverhard. De keuze is wel logisch; slechts een kleine minderheid van de eigenaars van een dergelijk voertuig kiezen voor terreinritten. De kans is groot dat de sleepcapaciteit van 2,8 ton frequenter zal aangewend worden.