Hyundai i40 Wagon 1.7 CRDi Bluedrive

Inleiding

We schrijven begin jaren zestig. Japanse merken spoelen aan op het Europese vasteland, met wagens die verdacht veel weg hebben van al wat hip is, roesten nog voor de eerste poetsbeurt ... maar vooral spotgoedkoop zijn. Een nieuw succesverhaal kon beginnen. Nadat weinig later ook betrouwbaarheid een sterk Japans verkoopargument werd, zagen constructeurs zoals Toyota, Nissan en Mazda de kans schoon een stevige marktpositie uit te bouwen. Maar laten we wel wezen: met hun koppige onverschilligheid ten opzichte van koetstekeningen die "ons" koperspubliek in het hart weten te raken, hebben die Japanse merken nooit kunnen doorschieten naar een leiderspositie in de Europese verkoopstatistieken. Zelfs niet, of beter nog, voorál niet vandaag. Nadat de Koreanen op hun beurt in sneltreintempo een deel van de koek wisten op te eisen, dankzij schappelijke prijskaartjes en een royale garantiepolitiek, zijn deze Aziaten alvast niet van plan diezelfde fout te maken. Hyundai en Kia tekenen tegenwoordig auto's die openlijk autominnend Europa trachten te verleiden. Knikkende knieën krijgen we niet meteen bij de eerste aanblik van Hyundai's laatste creatie, de i40 Wagon, maar alweer een gigantische visuele stap vooruit is deze wagen voor de reizende ster, alleszins.

De i40 zal eerst enkel als break in de showroom staan te glimmen, een sedan volgt later. Die keuze past perfect in Hyundai's veroveringsstrategie, want Europeanen hebben nu eenmaal een lichte voorkeur voor de functionele varianten in het D-segment. We hebben de i40 al eerder een keertje aan de tand kunnen voelen maar deze keer gaan we op pad met de 115pk sterke 1.7 CRDi Bluedrive. Zoals de naam al doet vermoeden, is dat de groene knaap in de cataloog, die dankzij onder meer een intelligent start-stopsysteem, een aangepast motormanagementsysteem en banden met een lage rolweerstand tevreden zou moeten zijn met 4,3l/100km. De best uitgeruste Bluedrive werd Style gedoopt en staat € 28.249 geprijsd. Met toevoeging van het Premium pakket en metaalkleur kost onze testwagen € 32.749. De goedkopere Bluedrive Lounge gaat voor € 26.499 van de hand, de 135pk sterke 1.6 Gdi Lounge fungeert met zijn benzinemotor als instapper voor € 24.749.

Exterieur

Om Europeanen voor zich te kunnen winnen met zijn design, liet Hyundai deze i40 Wagon volledig in Europa zelf ontwikkelen. Vooraan vertonen de zeshoekige grille en de spitse, vijfhoekige lichtblokken de enige gelijkenis met andere vlootbroeders. In profiel en langs achteren bekeken, is de i40 vereenzelvigen met het merk met de H al een pak minder evident. Het resultaat is een frisse, modern gelijnde wagen, die op esthetisch vlak zonder twijfel aansluiting vindt bij het peloton van het D-segment. De finesse van een (dubbel zo dure?) Duitser zit er nog niet helemaal in, maar parkeren naast een Ford Mondeo, Citroën C5 of VW Passat zorgt bij lange Koreaan niet langer voor een deuk in het zelfvertrouwen. Opdracht volbracht dus? Zo goed als. Om de concurrentie te kunnen overklassen met een waarlijk zielrakend ontwerp, moeten de Koreanen echt nog wat verrassender uit de hoek komen.

Je zou het zo op het eerste zicht niet zeggen, maar de i40 is best een grote auto. Met zijn lengte van 4,77m is hij maar 5cm korter dan Skoda's vlaggenschip, de Superb Combi. Meer zelfs, met een wielbasis van 2,77m geeft hij de notoire Tsjechische volumevreter nipt het nakijken. De vele lijnen in het ontwerp en de wigvorm in de gordellijn doen de i40 compacter ogen, de uitstekende lichtblokken verdoezelen de overhangen en de schuin aflopende kofferlijn geeft het geheel een sportief tintje. Die frivoliteiten hebben net als alle toegevingen aan de schoonheid ook hun prijs. Met een koffervolume van 533 liter of 1.719 liter met een neergeklapte achterbank, doet de Koreaan het een stuk minder goed dan de koele Tsjech. Evenwel blijft het aangeboden volume royaal en meer dan voldoende voor dagdagelijks gebruik en de jaarlijkse autovakantie.

Interieur

De koffer van deze i40 is ruim en bruikbaar vormgegeven, maar eigenlijk is de Hyundai kwistig met ruimte geweest in zowat het hele interieur. Achteraan kunnen probleemloos grote volwassenen plaatsnemen, de hoofdruimte is zeker voldoende. Vooraan hebben noch bestuurder noch passagier een reden tot klagen. Meer nog, de verwarmde lederen stoelen zitten bijzonder goed én hebben voor de verandering ook hoofdsteunen die je echt steun bieden. Mits wat instelwerk is het een koud kunstje om een goede rijpositie te bekomen. Het aangenaam dikke stuur verstopt geen informatie op de boordplank, maar staat wel vol met soms nutteloze knopjes - wat doet een FM/AM wisselknop hier? - op ongelukkige locaties. Vaak ergeren we ons bij testwagens aan stuurknopjes die intuïtief moeilijk te vinden zijn, maar bij deze Hyundai bestaat de uitdaging erin ze niet onbedoeld in te drukken. De rest van de boordplank is gelukkig niet in het zelfde bedje ziek, want de meeste bedieningen zijn doordacht opgesteld. Het helpt natuurlijk dat veel functies door middel van het aanraakgevoelige scherm kunnen aangestuurd worden. Dat scherm toont naast een achteruitrijcamera ook het best te pruimen navigatiesysteem, dat eveneens als onderdeel van dat Premium pakket geleverd wordt. Nu we er toch weer over bezig zijn: betreden en starten zonder sleutel maakt eveneens deel van uit dit € 4.000 kostende pakket, net als de Premium geluidsinstallatie met externe versterker en subwoofer. Die laatste klinkt op papier beter dan in de realiteit, met een enkele krakende luidspreker en een kwaliteit die eerder goed dan bovengemiddeld mag genoemd worden.

Net als met de buitenkant, onderneemt Hyundai met het interieur een erg uitgekiende aanval op de Duitsers in het segment, zonder evenwel een knock-out uit de wacht te slepen. Daarvoor sukkelt de i40 met een te nadrukkelijk windgeruis dat van achterin lijkt te komen, durft de boordplank weleens aan het rammelen te gaan (wat met een ouderwetse tik weliswaar makkelijk op te lossen valt) en doet de elektronica af en toe wat moeilijk. Om maar een voorbeeld te noemen: door een slechte inplanting van de buitentemperatuursonde, zakt de indicatie hiervan zodanig traag, dat de boordcomputer pas na enkele kilometers de bestuurder waarschuwt voor gladde wegen. Nou moe ... De afwerking, ergonomie en aandacht voor esthetiek is evenwel van een voldoende hoog niveau om te kunnen wedijveren met de andere spelers in het middenveld. En ook dat is opnieuw een knappe prestatie van de Koreanen.

Veiligheid

Een snelheidsregelaar is niet standaard op de Lounge, maar de meeste andere klassieke actieve en passieve veiligheidssystemen worden op de i40 wel standaard gemonteerd. Vooraan heb je recht op frontale en laterale plofkussens, maar ook op gordijnairbags, de enige die ook achteraan gemonteerd zijn. De bestuurder heeft ook een knieairbag voor zich gemonteerd. Verder zijn uiteraard ABS remmen standaard, net als ESP een een startrijhulp voor op hellingen. Een lichtsensor is standaard, vanaf de Style uitvoering komt daar nog een regensensor en een zelf dimmende achteruitkijkspiegel bij. Xenon verlichting is enkel standaard bij de Executive topversies, maar die kost met een zelfontbrander voorin al meteen € 35.499. Erg jammer is dat bepaalde veiligheidssystemen enkel op deze laatste versie kunnen gemonteerd worden, als optie dan nog wel. Het Techno pakket bundelt voor € 1.250 onder meer een actieve rijstrookassistent, een bandendrukcontrolesysteem, een semi-automatisch parkeersysteem én zijdelingse plofkussens achteraan. Vooral die laatste hadden wat ons betreft ook in de Bluedrive versies moeten aangeboden worden.

Rijgedrag

Wat mag je van het samenspel tussen een 115pk ontwikkelende zelfontbrander en een rijklaar 1.485kg wegende wagon verwachten? Op papier niet veel, want een spurt van 12,9 seconden van nul naar honderd is geen materiaal om mee uit te pakken aan de toog. Dat dit gebrek aan sprintkwaliteiten in de praktijk niet stoort, is te danken aan het aangename en discrete motorgeluid enerzijds, en aan de lineaire afgifte van het al bij 1.250t/min vrijkomende koppel van 260Nm anderzijds. Het volle vermogen wordt pas bereikt bij zo'n 4.000 omwentelingen per minuut, en reken er maar op dat je de naald ook onbewust naar die regionen laat klimmen om toch nog wat rijplezier uit de scherp gelijnde break te halen. Dat vertaalt zich jammer genoeg ook in het verbruik, want ondanks een start&stop systeem en banden met een lage rolweerstand (waarvan de hoge wanden écht geen zicht zijn onder deze Koreaan) stuurden wij de i40 met een gemiddeld verbruik van 6,9 liter op honderd kilometer over 's lands wegen. Niet eens aan een moordend tempo, maar gewoon in alledaagse, wisselende omstandigheden. Hoe ze bij Hyundai aan een normverbruik van 4,3l/100km zijn geraakt is ons dus een raadsel, maar de theoretisch lage CO2 uitstoot van 113gr/km kan een aardige duit sparen in de nieuwe BIV tabellen.

Moet je dan opteren voor de sterkere variant van het 1.7 CRDi blokje? We denken van wel. Langs de ene kant krijg je in ruil voor exact € 1.000 meer een gestegen vermogen naar 136pk, terwijl de CO2 uitstoot slechts klimt naar 119gr/km (met optionele start&stop, zonder meerprijs!). De honderdspurt wordt er wel twee hele seconden mee ingekort en we maken ons sterk dat je een pak minder in de - overigens erg vlot schakelende - zesbak moet roeren om het allemaal wat gezwind vooruit te laten gaan. Maar aan de andere kant, rijden met de 115pk sterke variant is hoegenaamd geen straf. Uitnodigen tot sportief verkeer doet de i40 sowieso niet, comfort primeert overduidelijk. Al moet dat deels op het conto van de erg hoge energievriendelijke banden staan, want in onze eerdere test vonden we de Hyundai net een tikje te hard. Het stuurwiel voelt weliswaar zwaar en dus precies aan, al is dat kunstmatig zo uitgewerkt, want een precisie-instrument is de i40 niet geworden en de rechtuitstabiliteit is al helemaal niet uitzonderlijk te noemen. De McPhersons vooraan en de multilink achteraan doen zeker niets verkeerds doch worden wel (te) snel door de elektronica bijgestaan. Optioneel is een zestrapsautomaat beschikbaar voor € 1.750, maar die kan je niet in combinatie met de Bluedrive-reeks laten monteren.

Conclusie

Met de Europees gelijnde i40 Wagon hoopt Hyundai mee te kunnen strijden vooraan in het peloton van het felbevochten D-segment. Een wagen kopen is zelden een puur rationele beslissing: ook het hart mag zijn zegje doen vooraleer de bestelbon wordt ondertekend. Hyundai heeft dat goed begrepen en zet daarom volop in op een meer aantrekkelijke uitstraling van haar wagens, wat in het verleden wel even anders was. De Sonata, voorganger van deze i40, was niet bepaald een stel wielen waarmee je je toekomstige schoonfamilie van hun sokkel kon blazen. Niet dat de i40 dat wel kan, maar een goedkeurend knikje zal er voortaan zeker afkunnen. Met een moderne, uitgebalanceerde buitenkant en een comfortabele, degelijk aandoende cabine, mag de i40 zonder schaamte naast vergelijkbare wagens uit de subtop van het segment staan.

In tegenstelling tot de vorige keer, gingen we op pad met de 115pk sterke 1.7 CRDi Bluedrive, die dankzij een intelligent start-stopsysteem, een aangepast motormanagementsysteem en banden met lage rolweerstand tevreden is met 4,3l/100km. Wat bijgevolg neerkomt op een erg gunstige CO2 uitstoot van 113gr/km. Ons testverbruik flirtte weliswaar eerder met de zeven liter op honderd, best een grote afwijking als je het ons vraagt, en we durven wedden dat de 136pk sterke uitvoering met minder kan rondkomen in realistische rij-omstandigheden. Ook de laagste vermogensversie volstaat evenwel voor de net geen 1,5 ton wegende koets, want op een aangeboren drang tot sportief gerij hebben we de Koreaan niet kunnen betrappen. Met de kwaliteit steeg echter ook de prijs, want de best uitgeruste variant van deze Bluedrive uitvoering heet Style en staat € 28.249 te boek in de prijslijst. Met toevoeging van het aan te raden Premium pakket (lederen verwarmde zetels, navigatie, keyless go) en metaalkleur kost onze testwagen € 32.749. De goedkopere Bluedrive Lounge gaat voor € 26.499 van de hand, de 135pk sterke 1.6 Gdi Lounge fungeert met zijn benzinemotor als instapper voor € 24.749. De standaarduitrusting is voor die prijs wel dik in orde en ook de optionele pakketten zijn correct begroot, waardoor we durven te stellen dat Hyundai, met deze over de hele lijn bekeken aantrekkelijke en evenwichtig uitgewerkte i40, meer dan ooit tevoren het materiaal in huis heeft om weerwerk te bieden tegen de gevestigde waarden in de subtop van het segment.