Hyundai i40 1.7 CRDi Wagon

Inleiding

De jongste jaren heeft Hyundai een transformatie ontgaan. De rups is als het ware uit de cocon gekomen. Dat betekent dat het bedrijf zichzelf op nauwelijks 10 jaar tijd veranderde van een budgetspeler naar een echte volumeconstructeur. De prijs blijft daarin natuurlijk een belangrijk aankoopcriterium, maar het is niet meer het enige. Betrouwbaarheid, bijvoorbeeld, neemt daar de plaats van in. Een zaak die Hyundai in de verf zet door 5 jaar complete waarborg zonder kilometerbeperking te geven, naast bijstand en controles voor dezelfde periode. Het is dezelfde evolutie die de Japanse constructeurs doormaakten, op de helft van de tijd. Hyundai benadrukt de transformatie door af te stappen van modelnamen en te kiezen voor een alfanummerieke benaming. De meeste modellen uit het gamma kregen al een generatiewissel. Nu is er een opvolger voor de Sonata, die i40 heet.

De i40 komt er eerst als break. Die heet Wagon en is meteen het bewijs dat Hyundai de Europese markt serieus neemt. Die koetswerkvariant is immers specifiek voor Europa ontwikkeld. We zijn immers het enige continent waar auto's uit het D-segment in functionele versies over de toonbank gaan. De break staat bij ons zelfs voor het gros van de verkopen, met een aandeel van meer dan 60%. Hyundai hoopt dat er dit jaar in ons land nog 1.200 klanten uit het segment, dat zo'n 40.000 stuks vertegenwoordigt, een Opel Insignia, Toyota Avensis, Ford Mondeo, Mazda 5, Citroën C5, VW Passat... laten staan om een bestelbon voor de i40 te ondertekenen.

Ze krijgen dan de keuze uit een 1.6 benzine met 135pk, een 2.0 met 177pk en een 1.7 diesel die 115 of 136pk sterk is. Bij ons kiest bijna iedereen één van beide dieselversies, waardoor we ons daar op concentreren bij deze test. De prijsvork gaat van € 24.749 tot € 35.499, maar de goedkoopste versie met zelfontbrander is er pas vanaf € 26.499. Die variant is er - niet onbelangrijk - ook bij Hyundai's leasemaatschappij vanaf € 500 / maand op basis van 4 jaar en 100.000km en dat is voor het grote aantal potentiële leaseklanten ook een scherp voorstel.

Exterieur

De i40 Wagon rust op een riante wielbasis van 2,77m en het platform dat op andere continenten wordt gebruikt voor de Sonata. Het model is in het totaal 4,77m lang. Aan de voorzijde zit er 92cm voor de vooras, achteraan zelfs 1,08m. Ruimte die wordt opgevuld door een modern ogende koets die in de eerste plaats bijzonder glad is. Hyundai realiseert een Cx van 0,29. Dat lukt onder meer door een actieve radiatorgrille (die zich sluit wanneer geen koellucht nodig is) te plaatsen op de dieselversies met 115pk. Die maakt deel uit van het standaard Bluedrive-pakket dat ook nog banden met een lage rolweerstand een start/stop-systeem en een intelligente alternator omvat.

Het lijnenspel oogt bij de tijd. Het is voor- en achteraan voorzien van gigantische hoekomvattende lichtblokken die de grote overhangen camoufleren en in het koetswerk zijn tal van zwiepende scherpe lijnen aangebracht. De snuit is standaard getooid met LED-verlichting en uit de vormgeving van de grilles aan de voorzijde, duikt een vijfhoekig patroon op. Dat laatste is typisch voor Hyundai, maar de rest van het koetswerk is weinig karakteristiek. Het had net zo goed eender welke andere break kunnen zijn. Dat neemt uiteraard niet weg dat de vormgeving en afwerking verzorgd zijn. Bedenkingen hebben we alleen bij het formaat van de buitenspiegels en de dikte van de A-stijlen. Het eerste is het gevolg van een ridicule Europese richtlijn, het tweede is te wijten aan de vormgeving. En dat betekent dat soms complete bochten (of zwakke weggebruikers) verstopt zitten achter de voorruitomlijsting.

Interieur

De bedenkingen die we formuleerden bij het exterieur gaan ook op voor de binneninrichting. Die is onmiskenbaar modern, maar als je het logo op het stuurwiel afdekt, raad je nooit in welke auto je zit. Of je mikt op een Toyota, waar de wijzerplaten met blauwe accenten, dubbele ronde klokken en telkens nog een centraal, rond informatiedisplay, duidelijk op geïnspireerd zijn. En ook de vormgeving van de boordplank heeft er wat van weg. Hyundai gelooft niet dat de klanten daarvan wakker liggen en ze hebben ongetwijfeld gelijk. Er zijn belangrijkere zaken. Dat het verzorgd oogt, de materiaalkeuze goed is en ergonomische valkuilen zijn ontweken bijvoorbeeld. En daar lijkt Hyundai telkens uitstekend bij de les te zijn geweest. De kunststoffen voelen haast allemaal zacht aan en hoewel je ziet dat de zwarte glanzende oppervlakten geen echte pianolak zijn, oogt het geheel er toch stijlvol door.

De ergonomie aan de andere kant, is niet helemaal perfect. De versnellingspook had gerust 5 centimeter meer naar voren mogen staan, voor een vlottere bediening. Waar Hyundai dan weer probleemloos punten binnenhaalt, is bij het plaatsaanbod. In een auto in deze categorie zit je doorgaans prinsheerlijk en de i40 is geen uitzondering. Je kan zonder het minste probleem drie volwassenen op de achterbank kwijt zonder dat die ledematen dubbel moeten plooien. De achterbank is verstelbaar voor wat meer zitcomfort of om de bagageruimte onder het afdekzeil te optimaliseren tot een inhoud van 553l. Er is zelfs een systeem om het laadruim in te delen. Op de topversies opent de kofferklep automatisch en kan je de achterbank halfautomatisch omtoveren tot een vlakke laadvloer. In dat geval past er 1.719l in de koffer. Een waarde die de i40 bij de koplopers onderbrengt.

Veiligheid

Een auto in dit segment moet mikken op een EuroNCAP-waardering met het maximale aantal sterren. Punt. En het is haast uitgesloten dat Hyundai die waardering van de onafhankelijk crashtestorganisatie niet in de wacht zal slepen. Stabiliteitscontrole is standaard en betekent ook meteen dat een geavanceerde ABS-module dat ook is.

Op de uitgebreide lijst met standaardvoorzieningen staan voorts ook nog actieve hoofdsteunen voor de voorzetels en drie hoofdsteunen voor de achterbank, driepuntsgordels op alle zitplaatsen, Isofix bevestigingspunten voor kinderzitjes en een uitgebreide collectie plofkussens. Standaard zijn dat er zeven - frontale en laterale exemplaren, gordijnairbags en een knie-airbag voor de bestuurder. De absolute topversie (Executive mét optioneel Techno-pack) heeft ook nog eens zijdelingse airbags op de achterbank. Een item dat eigenlijk almaar minder in de uitrustings- en optielijsten terug te vinden is. Bij dat pakket hoort overigens ook een systeem dat je op je rijstrook helpt te houden en daarvoor heel even zelf een stuurcorrectie doorvoert.

Rijgedrag

De dieselversies van de i40 worden aangedreven door een 1.7l dieseleenheid. Die komt ook in een variant met 115pk en 260Nm op de markt, maar werd door ons aan de tand gevoeld in z'n versie die 136pk en 325Nm sterk is. Die beschikt niet over het Blue Drive-pakket dat de CO2-uitstoot en het verbruik helpt te reduceren. Je kan bezwaarlijk stellen dat een verbruiksgemiddelde van 5,5l/100km en een CO2-uitstoot van 119gr (handgeschakeld) onredelijk is, maar de 115pk-editie haalt met 4,3l en 113gr/km net de grens voor de overheidskorting van 3%, voor zolang die nog geldig is.

De stuurinrichting is een elektrisch bekrachtigde tandheugel en voor het onderstel wordt gebruik gemaakt van onafhankelijke McPherson veerpoten op de vooras en een multilink-achtertrein. Beiden kunnen nog verdere optimalisering gebruiken. Het lijkt alsof Hyundai getracht heeft het stuur veel feedback te laten leveren, ondanks z'n ongunstige (elektrisch bekrachtigd) architectuur daarvoor, maar het is er niet in geslaagd. Het trilt, blijft desondanks gevoelloos en de bekrachtiging heeft een wat te trage reactietijd om dan meteen hevig te reageren. Dat kan beter. De ophanging presteert uitstekend op een goede ondergrond en houdt de koets in de bochten perfect vlak. Dat laatste is wat ons betreft overbodig bij een zakelijke of gezinsgeoriënteerde auto, maar het is op het vlak van demping dat Hyundai punten verliest. Het onderstel raakt op een oneffen wegdek (dat is de helft van België) snel de kluts kwijt. De koersvastheid heeft er gelukkig niet onder te lijden, maar de inzittenden merken de gebrekkige demping wel. De i40 gaat plankhard over bulten. Of je daar last van hebt, verifieer je best even tijdens een persoonlijke testrit, mocht je de i40 overwegen.

De dieselmotor kent een gunstig koppelverloop,met een trekkracht die al vanaf 1.250 tot 2.700t/min boven 250Nm uitstijgt. Maar hij heeft ook twee hindernissen te nemen. Dat is enerzijds z'n leeggewicht van anderhalve ton, hoewel dat in deze klasse niet uitzonderlijk is, en anderzijds z'n lange versnellingsbakverhoudingen. Die geven de i40 afhankelijk van de vermogensversie en de gekozen transmissie een respectabele topsnelheid van 190 tot 198km/u, maar temperen de acceleratietijden. De snelste dieselversie moet alles uit de kast halen om de sprint naar 100km/u in 11 tellen neer te zetten. Wat fluksere prestaties moet je dus opzoeken door stevig met het pookje te roeren. Gelukkig vormt dat geen enkel probleem. Je kan ook opteren voor een zestrapsautomaat. Die kost € 1.750.

Conclusie

Hyundai transformeerde zich het jongste decennium van een budgetspeler naar een volumeconstructeur. De prijs blijft een belangrijk aankoopcriterium, maar onder meer betrouwbaarheid wint aan belang. Hyundai biedt vijf jaar waarborg zonder kilometerbeperking op de i40. Dat model komt eerst als break op de markt en krijgt pas eind dit jaar gezelschap van de i40 berline. De prijsvork gaat van € 24.749 tot € 35.499, maar de goedkoopste versie met zelfontbrander - met 115pk en 260Nm - is er pas vanaf € 26.499. Leaserijders kunnen die rijden vanaf € 500 / maand op basis van 4 jaar en 100.000km.

Je kan het uiterlijk bezwaarlijk karakteristiek noemen, maar het oogt helemaal bij de tijd. Aan de binnenzijde doet de i40 duidelijk aan een Toyota denken, maar in combinatie met een degelijke materiaalkeuze en klassevolle accenten, hoeft ook dat geen probleem te zijn. En het plaatsaanbod is riant. Niet alleen ter hoogte van de koffer, die tussen 553l en 1.719l inhoud heeft, maar ook vooraan en op de achterbank.

De 1.7l diesel heeft een kluif aan de anderhalve ton zware koets, ondanks de uitstekende rijeigenschappen. Wie vlot vooruit wil komen, leidt de pook best regelmatig naar een ander tandwiel. Aan de stuurbekrachtiging en de demping is nog werk. De veiligheidsuitrusting is dan weer riant. Stabiliteitscontrole, actieve hoofdsteunen en zeven airbags (met inbegrip van een knie-airbag voor de bestuurder) zijn standaard. Wie opklimt in de uitrustingstabellen kan tot 9 plofkussens en een rijstrookassistent gaan.