Fiat Punto 1.3 JTD

Inleiding

Het is al van 1993 geleden dat Fiat de Uno afloste door de Punto. Een model dat destijds een fikse vooruitgang boekte, zoals de Uno dat op zijn beurt had gedaan ten opzichte van de 127. Intussen is die Punto aan z’n derde generatie toe. De naam blijft ditmaal, al claimt de constructeur het concept naar een hoger niveau te tillen. De Punto is niet langer een stadswagen die zich ook kan bewijzen op langere trajecten… het is een compacte gezinsauto geworden die zich ook in een stedelijke omgeving goed voelt. In één van de meest verhitte segmenten op het Europese continent zet dat de tenoren weer met getrokken messen tegenover elkaar. De Punto krijgt een groeischeut te verwerken, net als de Renault Clio en de aanstormende Peugeot 207.

Fiat schotelt de consument een gamma voor dat vooral dieselliefhebbers kan bekoren. Wie liever benzine tankt, heeft op dit ogenblik enkel keuze uit een 65pk sterke 1.2 en een 1.4 met 77pk. Dieselen kan met een 1.3 JTD en een 1.9 JTD, die telkens in twee versies bestaan. De eerste is er in vermogensversies met 75 en 90pk en 190 en 200Nm. De tweede is er met 120pk en 280Nm en een nauwelijks krachtiger 130pk-versie die een identiek koppel laat optekenen.

Het beste nieuws komt met de prijsstelling van het model. De uitgeklede 1.2 Active kost geen cent meer dan de oude Punto, en ook bij de andere uitvoeringen blijft de prijsstijging zeer acceptabel. Zo is er een 1.3 JTD vanaf € 12.490 en kost de duurste versie, de 1.9 JTD Emotion € 17.190. Voor een vijfdeursversie bedraagt de opleg € 500.

Exterieur

De laatste, koel vormgegeven, Punto is in de nieuweling niet meer te herkennen. De koets heeft een Latijnse inslag en belooft weer meer dan basistransport van A naar B. De snuit heeft -niet toevallig- trekken die ons aan Maserati doen denken, en de hoog opgewerkte kont heeft vaag wat van een Focus, al kent ook Fiat het principe van de pilaarlichten al langer dan vandaag. Het guitige smoelwerk, de oplopende gordellijn en bolle wielkasten suggereren dynamiek. De koets werd zelfs met een uitgesproken schouderplooi bedacht. De grote portieren blijven overigens onbeschermd. Een stootstrip zou afbreuk doen aan het lijnenspel. De Italianen beloven al jaren beter bij de les te blijven als het op afwerkingskwaliteit aankomt, maar hebben het juk van de ingebakken nonchalance niet vaak kunnen afwerpen. De koets zet nog steeds de norm niet –vooral sommige naden blijven breed- maar van gebreken kan je niet meer spreken. Dat was bij de vorige generatie soms anders.

De afmetingen beloven veel goeds voor de binnenruimte. De koets van de nieuweling, die tijdens de lanceerperiode en tot de ‘oude’ Punto volledig uit het gamma is verdwenen met het adjectief ‘Grande’ wordt geduid is een slok op de borrel groter dan voorheen. In de lengte komt er bijna 19cm bij en tikt de telg uit Turijn net boven 4m aan. De breedte en hoogte bedragen respectievelijk 1.68 en 1,49m.

Interieur

Aan de binnenzijde is de Punto een auto zoals hij dat nooit is geweest; met een beetje meer ruime ter hoogte van schouders en ellebogen en veel meer plaats in de lengte. Om achteraan volwassenen plaats te laten nemen op de twee beschikbare zitplaatsen (een derde is optioneel) moet nu vooraan niet langer per definitie beenruimte geofferd worden. De Italianen bulkten zoals steeds van de frisse inrichtingsideeën. De bekledingsopties strekken van klassiek tot aangenaam trendy. Zo harmonieert de zetelbekleding van de testwagen perfect met de champagnekleurige sierband die het gros van de middenconsole en een deel van de boordplank bekleedt. De hardheid van de materialen en niet onbesproken assemblage blijven een smet op het blazoen al is ook hier de verbetering zichtbaar. Onder de ver uitstrekkende schaduwkap zit een sober, oranje verlicht instrumentarium.

Achter het stuur zit je dieper dan bij de meeste concurrenten. Een houding je automatisch meer betrokken maakt. Ook achteraan is dat zo, zonder dat de stuikhouding te zeer uitgesproken is. Daar maken ook de perfect opgestelde armleuningen in de zijpanelen, het verblijf een stuk aangenamer. Het leven van de bestuurder wordt gecompliceerd door de eigenaardige opstelling van het stuurwiel. Dat staat een beetje uit de haak; een tikkeltje horizontaler, enkele centimeters te veel naar links en een beetje gekanteld. Zaken die je ook bij andere auto’s ziet, maar hier net iets meer uitgesproken zijn. De kofferinhoud meet 275l, wat zeer acceptabel is. De robuuste achterbumper dikt de laaddrempel aan, maar ook daarmee valt te leven. De opbergruimte binnenin lijkt verzorgd. Je moet het vooral van de opvulbare armsteun en het handschoenkastje hebben. De Italianen hebben het immers gepresteerd deurvakken te creëren waarin nagenoeg niets past en de bekerhouders hebben nota bene al problemen met het slikken van een drankblikje.

Veiligheid

Toen Fiat in 2001 de Stilo lanceerde, beschikte het model over een in z’n klasse nooit geziene veiligheidsuitrusting. De lange waslijst letterwoorden en de uitgebreide collectie plofkussens veroorzaakte een tijdelijke vernauwing van de luchtwegen bij vertegenwoordigers van de concurrentie, maar maakte maar weinig indruk op de klant, die die zaken zag doorgerekend worden in de prijs en dat maar weinig kon appreciëren. De Punto is bescheidener uitgemonsterd, maar geniet wel van een nagelnieuwe structuur die tijdens EuroNCAP crashtesten vruchten afwierp. De Punto ging met 5 sterren aan de haal en scoorde eveneens uitstekend op vlak van voetgangersveiligheid en kinderbescherming.

Elke Punto is uitgerust met driepuntsgordels op alle zitplaatsen, ABS met remkrachtverdeler en twee frontale airbags. Zijdelingse airbags zijn afhankelijk van het uitrustingsniveau en gordijnairbags en exemplaar voor de knieën zijn steeds uit de optielijst te plukken. Met uitzondering van de 1.9JTD geldt dat ook voor ESP en tractiecontrole.

Rijgedrag

De Punto staat op een bodem die samen met GM werd ontwikkeld. Het zal daar onder meer voor de volgende Corsa gebruikt worden. Dat onderstel maakt gebruik van McPherson veerpoten voor de voorophanging. Achteraan zit een torsieas met telescoopschokdempers. Vooraan zit een stabilisatorstang, achteraan is het een dwars gemonteerde torsiebalk die het verschil in wieluitslag tussen de beide zijden beperkt. Het systeem geeft de Italiaan in de eerste plaats een comfortabel en veilig weggedrag. De achtertrein moet geprovoceerd worden om een breder spoor te kiezen. Toch is vooral het zachte, efficiënte veergedrag dat opvalt. De besturing is van het tandheugeltype, dat door z’n elektrische bekrachtiging nagenoeg alle gevoel kwijtspeelt. Vooral op de zeer soepele stadstand (te kiezen met een knop op de middenconsole) lijkt de relatie met de voorwielen zuiver softwarematig. De Punto reageert wel alert op bewegingen van het stuurwiel, maar communiceert dat slecht.

De 1.3 JTD beschikt sowieso over 16 klepjes en puurt 75 paarden uit de dwars voorin gemonteerde vier-in-lijn. De koppelkromme haalt 190Nm en dat bij 1.750t/min. Er is ook een versie met 90pk, te danken aan de meer geavanceerde turbo. Die heeft recht op een zesversnellingsbak. Deze instapper moet het met een vijfbak stellen. Die schakelt correct. Zonder meer. Een dynamische reisgezel valt met de kleinste diesel niet van de Punto te maken. Rustig met het verkeer meekabbelen kan natuurlijk wel. Wie veel geduld heeft, kan 165km/u op de teller krijgen. Sprintje naar 100km/u neemt in het beste geval 13,6 tellen in beslag. Op papier is deze Punto met een verbruiksgemiddelde van 4,7l een zuinige jongen. Ligt een gezapige rijstijl je niet, dan moet je daar ten minste anderhalve liter bijtellen. Het remsysteem bestaat uit 257x22 geventileerde schijfjes vooraan en trommels op de achteras. Ruimschoots voldoende als je rekening houdt met de roeping van deze auto. De afstelling van het rempedaal, dat zeer gevoelig is, vergt wat gewenning.

Conclusie

Sinds de Punto in 1993 op de markt verscheen, wist het model reeds 6 miljoen klanten te verleiden. Een succesvol volumeproduct als dit kan het noodleidende Fiat op dit ogenblik niet missen. Van deze nieuweling hangt dus -zeker na de lauwe ontvangst van de Stilo- veel af. De eerste tekenen zijn alvast hoopgevend. Door de grote hoeveelheid bestellingen start Fiat eerder dan gepland een extra productielijn op. En de ‘oude’ Punto? Die blijft ook nog heel even.

Naast een zeer evenwichtige en dynamische vormgeving, moet de Grande Punto vooral overtuigen met z’n forse toename aan binnenruimte. Het koetswerk groeide met haast 19cm en dat zorgt binnenin voor een segmentsprong. De Punto kan nu ook achteraan volwassenen accommoderen tijdens langere ritten. Dat kan met een gerust hart dankzij een goede structurele integriteit, al zit de nieuwe Italiaan standaard eerder karig in de veiligheidsvoorzieningen.

Het weggedrag van de Punto is vooral comfortabel. De kleine, 75pk en 190Nm sterke 1.3JTD vraagt ook niets meer. Je moet immers al behoorlijk aan de gas gaan hangen om de verkeersstroom te snel af te zijn. Maar wie het gaspedaal weet te sparen, komt 100km/u met 4,7l. Een positieve afsluiter: deze Grande Punto kost nauwelijks meer dan het model dan hij vervangt, ondanks de groeischeut.