Fiat 500L 1.3 Multijet

Inleiding

Kort na de 500-lancering in 1957 kwam Fiat met de 600 Multipla aanzeulen: een praktische broer die we gerust als grote voorbeeld van onze testwagen mogen beschouwen. Eind jaren '90 daagde de naam weer op en veroorzaakte de MPV nogal wat opschudding vanwege het, op z'n zachts gezegd, controversieel vormgegeven koetswerk. Er waren wel liefhebbers, maar dan dun gezaaid. Aangezien de Multipla maar niet uit het collectieve geheugen verdwijnt -ondanks een latere correctie en een uiteindelijke afvoering- is een uitbreiding van het 500-netwerk misschien niet zo'n slechte zet. Of men had gewoon een andere naam kunnen kiezen natuurlijk.

Zowel motoren als uitrustingsniveaus komen in drievoud. Er is keuze uit een 1.4 liter viercilinder (95pk), een kleine maar duurdere 895cc tweecilinder turbo (105pk) en deze 1.3 JTD diesel (85pk). Varianten op het thema heten Pop (als enige zonder airco), Pop Star en Lounge. Prijzen starten bij € 15.550 voor de 1.4 en € 18.300 voor de tweecilinder, die zich ter compensatie hoger op de ladder bevindt. Klimmen kost in alle gevallen € 1.350. Deze keer proberen we de 1.3 in Pop Star uitvoering, te koop vanaf € 18.700. Opties inbegrepen vergt ons testexemplaar een ronde € 21.000, maar je kan al beginnen dieselen voor € 17.350.

Exterieur

We leggen meteen de link met de Mini Countryman, om dan te besluiten dat Mini een merk is en 500 niet. Fiat profiteert van de situatie en creëerde een relatief grote auto die naar hun kleine held verwijst. Maar een extra letter duidt, voor zover wij weten, doorgaans op een afgeleide en niet op een volledig nieuw model zoals hier het geval is. Bovendien kunnen we de 500L, zoals je uit de inleiding kon afleiden, moeilijk op de nostalgische kaart plaatsen.

Op de typeaanduiding na zijn de gelijkenissen met de 500 dus ver te zoeken. Eerst en vooral omdat laatstgenoemde zijn onderstel van de vorige Panda vandaan haalde, terwijl onze 4,14m lange testwagen de basis met de Punto deelt - een auto die dan ook maar 7cm korter is. Familiebanden vinden we terug in het front van de weliswaar netjes vormgegeven monovolume, maar daar houden de grote lijnen op. De 500L wil vooral functioneel zijn. En hij is lang de enige niet; Ford heeft inmiddels haar B-Max klaar, terwijl ook Opel en Citroën met hun respectievelijke Meriva en C3 Picasso op klanten wachten.

Interieur

Zoals het een echte familievriend betaamt laat de 500L heel wat bagage toe. De moduleerbare koffer met verstelbare bodem slikt tussen 400 en 1.210 liter en verdraagt, met de verschuifbare 40/60 achterbank en de passagiersstoel neergeklapt, voorwerpen tot 2,40m in de lengte. Verder laat deze guitige Italiaan zich nog meer van zijn praktische kant zien. In totaal vinden we niet minder dan 22 opbergvakken, waaronder een dubbel handschoenkastje en 3 grote bekerhouders. Het interieur baadt in het licht, met dank aan de grote raampartijen, en die indruk wordt versterkt indien je voor het immense panoramadak kiest. Hou er in dat geval wel rekening mee dat er achterin aan hoofdruimte wordt ingeboet. De kids zullen er alleszins niet over klagen.

De 500L is licht verteerbaar en wil dat ook uitspelen. Voorin blijft het ruimtegevoel overeind en verleidt hij met de nodige frivoliteiten die we van het merk gewoon zijn. Over de materiaalkeuze gaan we niet lyrisch doen; Fiat maakt gretig gebruik van harde plastics en laat sommige stijlelementen nog te veel tot uiting komen. De ludieke versnellingspook is daar een mooi voorbeeld van. Ook de afwerking laat het hier en daar afweten. Wie verder zoekt zal opmerken dat een middensteun ontbreekt en er best een groter aanraakschermpje in de middenconsole mocht huizen. Anderzijds moeten we het de autobouwer nageven dat men een unieke troef in handen heeft, want op de typisch Italiaanse toets na heeft men zelfs een on-board en tevens draagbaar Lavazza koffiezetapparaat in de aanbieding, met bijhorende bekers op maat. Aan originaliteit geen gebrek in Turijn.

Veiligheid

Onze 500L beschikt over de courante lettercombinaties die we tegenwoordig in het gros van het wagenpark tegenkomen. Naast ESP en ABS met elektronische remkrachtverdeler installeerde Fiat ook een rijhulp op hellingen - een wel vaker voorkomend gemak dat de marketingjongens- en meisjes toepasselijk Hill Holder hebben gedoopt.

Verder zijn er 6 plofkussens aan boord om de inzittenden van lichamelijke schade te behoeden en kwamen er beschermingsprofielen op de flanken. Het EuroNCAP-ritueel is deze Italiaan nog niet ondergaan, al gaan we met de huidige trend in het achterhoofd van 5 welverdiende sterren uit.

Rijgedrag

Onder de kap rust een 1.3 liter Multijet II-diesel die 85pk en 200Nm koppel bij respectievelijk 3.500 en 1.500t/min via een manuele vijfversnellingsbak naar de voorwielen leidt. Wie zich de bedenking maakt dat die cijfers compleet ontoereikend zijn voor een 1,4 ton wegende auto heeft het mis. De krachtbron reageert soepel en draait schijnbaar stiller dan de benzineslurpende vierpitter met 1.4 liter slagkracht. Optrekken met laatstgenoemde gaat zelfs gepaard met een ronduit storend motorgeluid. En hoewel onze zelfontbrander het niet altijd even gemakkelijk heeft bij het versnellen richting autosnelweg, valt er nog steeds meer te rapen dankzij een surplus aan trekkracht. Zich vlot door het verkeer begeven doet dan ook geen schijntje pijn.

Verwacht evenwel geen echte krachtontplooiing. De bekende acceleratie vanuit stilstand neemt 14,9 seconden in beslag en de topsnelheid bedraagt 164km/u - wat hem de minst gehaaste van zijn soort maakt. Koppel die cijfers aan een gemiddeld verbruik van 4,2l/100km en je weet meteen welke doelgroep men voor ogen heeft. De demping is aldus meer op de gezapige chauffeur gericht en oneffenheden worden degelijk geabsorbeerd. Het is geen echte stuurmansauto, maar hij brengt de inzittenden op een aangename en, als je wil, trendy wijze van A naar B.

Conclusie

Dit is geen uit de kluiten gewassen 500. Onze testwagen met toevoeging L wil meesurfen op de succesgolf van eerstgenoemde, maar doet dat op een geheel eigen manier. Fiat spreekt over Large, Light en Loft en verkondigt dat aan al wie er oren naar heeft. En da's misschien zo gek nog niet, ook al zijn deze termen zowat uitsluitend op het interieur toepasbaar. We beginnen bij het begin. De 500L kan tussen 400 en 1.210 liter bagage aan en beschikt over een uiterst moduleerbare kofferruimte. Kinderen kunnen hun pret niet op met 22 opbergvakken en ouders kunnen een boekenkast tot 2,40m kwijt. Onomstotelijk Large. Het tweede begrip dankt deze Italiaan voornamelijk aan de flinke portie lichtinval. Het interieur en de inzittenden kunnen volop van de zonnestralen genieten dankzij de grote raamoppervlakken en doen dat dubbel en dik indien er voor het 1,5m² grote panoramadak gekozen wordt. Hou er wel rekening mee dat die optie de hoofdruimte beknot. Samen met de frisse vormgeving van de binnenkant komt Light hier tot zijn recht. En Italianen zouden Italianen niet zijn indien er geen frivoliteiten kwamen bovendrijven. Naast een infotainmentsysteem met alles op en aan kan je aan boord desgewenst van een heerlijk kopje koffie genieten, geserveerd in een bijpassende beker of twee. Loft? We gaan uit van wel. Minpuntjes vinden we in de afwerking en materiaalkeuze terug.

Ons meermaals afgebeelde testexemplaar beschikt over een 1.3 liter Multijet II-dieselmotor, gekoppeld aan een manuele vijfbak. De kleine zelfontbrander produceert 85pk en 200Nm koppel en slaagt er best in om de 1,4 ton wegende monovolume vlotjes door het verkeer te loodsen. Met best bedoelen we voldoende, want voor de pure prestaties moet je het niet doen. Het bekende sprintje neemt zowat 15 seconden in beslag en bij 164km/u houdt 'ie het voor bekeken. Dat neemt niet weg dat onze krachtbron de betere keuze blijft. Hoewel de traagste van de bende reageert de Multijet soepel en stiller dan bijvoorbeeld de 1.4 benzine, die meer dan eens een duwtje in de rug verwacht. Fiat claimt een CO2-uitstoot van 110g/km en een normverbruik van 4,2l/100km. Logischerwijs zien we dat laatste cijfer niet verdubbelen; de 500L nodigt helemaal niet uit tot snel rijden en pleziert vooral de rustige bestuurder middels een degelijke filtering van oneffenheden in het wegdek.

Zowel motoren als uitrustingsniveaus komen in drievoud. Er is keuze uit een 1.4 liter viercilinder (95pk), een kleine maar duurdere 895cc tweecilinder turbo (105pk) en onze 1.3 JTD diesel (85pk). Varianten op het thema heten Pop (als enige zonder airco), Pop Star en Lounge. Prijzen starten bij € 15.550 voor de 1.4 en € 18.300 voor de tweecilinder, die zich ter compensatie hoger op de ladder bevindt. Klimmen kost in alle gevallen € 1.350. Deze keer proberen we de 1.3 in Pop Star uitvoering, te koop vanaf € 18.700. Opties inbegrepen vergt ons testexemplaar een ronde € 21.000, maar je kan al beginnen dieselen voor € 17.350.