Daihatsu Materia 1.5

Inleiding

Daihatsu, de gedoodverfde Japanse specialist in compacte (en milieuvriendelijke) stadsmini's heeft een nieuw model op de markt. De Materia. En als u die al in het wild gezien heeft, herinnert u zich dat wellicht. Het is namelijk een buitenbeentje dat een bijzonder frivool, ja zelfs botweg gedurfd, design koppelt aan een moderne, beproefde maar weinig exotische architectuur. Onderhuids is de Materia een Sirion als alle andere, maar het is moederhuis Toyota dat we voor z'n unieke uiterlijk te danken hebben. Of liever, Scion. Een merk dat bij ons geen schijn van kans zou maken, hoewel de Materia het tegendeel kan bewijzen, maar door de Japanse Motorgigant in het leven is geroepen om in de VS het jonge volkje te lijmen. Ginds is de Scion bB een regelrechte hit. En succes moet je exporteren. Daihatsu zelf is bijzonder blij met wat tot Materia herdoopt is. Het merk kan, zeker in een land als het onze waar de verkoop zelden boven marginale aantallen uitstijgt, een ‘image-builder' goed gebruiken.

Daihatsu biedt de Materia aan met een zeer kranige 1.3l benzinemotor en met de 1.5 die bij ons op de testbank staat. Die laatste is interessant omdat nogal wat trendy aardigheidjes niet op de 1.3l verkrijgbaar zijn, maar uit het verleden (de rijimpressie) weten we dat ook de kleine motor zich goed weert. Je ziet de Materia het opnemen tegen hooggeplaatst speelgoed als de Mini, maar het is ook een concurrent voor de nieuwe Fiat 500 die eind dit jaar op de markt komt. Hip, maar helaas ook -naar analogie met beide concurrenten- niet goedkoop. De 87pk sterke 1.3l instapversie kost € 14.990. De 103pk sterke 1.5 moet € 16.490 opleveren en kost inclusief toeters en bellen al € 17.840.

Exterieur

De Materia oogst bijzonder veel blikken, van zowel bewonderende als gewoon nieuwsgierige aard. En vanzelfsprekend zit het uiterlijk daar voor iets tussen. In Japan en de VS kennen ze de ‘boxy-types' al langer, maar bij ons is het hoekige lijnenspel nog een grote zeldzaamheid. In feite schiet alleen Nissan's X-Trail ons te binnen en die speelt in een onvergelijkbaar segment. De Materia trekt de aandacht met een hoge en korte, sympathieke neus, grote modern ogende lichtunits onder helder afdekglas en een scherp oplopend lijntje op de flanken. Over die snoet bleken de meningen bijzonder ver uiteen te lopen. Over de kont, met z'n brede, lage lichtbalk vielen nauwelijks enthousiaste reacties te sprokkelen. Objectief moet je stellen dat de Materia in meetbare criteria perfect binnen Daihatsu's gamma past. En dan hebben we het niet alleen over de compacte buitenafmetingen (lengte: 3,80m, hoogte: 1,63m, breedte: 1,69m ), maar ook over de prioriteiten bij de constructie. De koetswerkpanelen sluiten mooi aan, het uitzicht is verzorgd, maar als je een portier dichtgooit, wekt de galm van Japans staal -in tegenstelling tot de werkelijke betrouwbaarheid van het product- weinig vertrouwen.

Interieur

Aan boord van de Materia valt meteen de uitzonderlijke ruimte-indruk op. De ver vooruit geschoven en quasi verticaal gemonteerde voorruit zou voldoende zijn om die indruk te wekken, maar Daihatsu ging verder dan dat. Het dashboard wordt gedomineerd door horizontale lijnen (die uitlopen in als luidspreker vermomde verluchtingsroosters) en zowel de middenconsole als de centraal opgestelde tellerplaat profileren zich nauwelijks. In feite oogt het interieur bijzonder droevig in vergelijking met het uiterlijk. Goedkoop ogend zwart plastic is nu eenmaal weinig frivool. Als het donker is kan een leuk verlichtingspakket de boel redden, maar het is wel een privilege van de 1.5. De deurgrepen, het instrumentarium en -vooral- ringen rond de luidsprekers worden dan blauw verlicht. Dat schept overigens verwachtingen die de standaard geluidsinstallatie niet kan inlossen. Die is van een bijzonder magere kwaliteit.

De voorzetels kennen een uitgeholde rugleuning die je lekker beet neemt. De rijhouding is bevredigend, maar een diepteverstelling voor het stuurwiel had er ongetwijfeld een schep bovenop gedaan. Achteraan is de bank dan weer uitgesproken vlak. Comfortabel en bijzonder ruim is de Materia ook, vooral in beenruimte. Als je tenminste de achterbank, die verschuifbaar is maar net als het lichtpakket niet op elke versie leverbaar is, helemaal achteruit schuift. De kofferinhoud tussen nauwelijks bestaande (180l) en 620l. Uiteraard kan de achterbank plat en dan wil de hoge daklijn de belaadbaarheid wat helpen. Er zijn een gemiddeld aantal opbergvakjes in het interieur en die zijn niet van het originele of ingenieuze type. Drankblikjes moeten bijzonder in trek zijn bij de Amerikaanse jeugd, want daarvoor zijn liefst 8 houders voorzien.

Veiligheid

De beschermende voorzieningen van de Materia zijn aardig, maar zeker niet baanbrekend te noemen. Op elke versie zit een ABS-systeem dat evenwel niet van de allerlaatste generatie is. Vooral bij het remmen in een bocht (wat je in principe niet mag doen, maar we hebben het toch geprobeerd) zijn de reacties wat minder fijngevoelig dan we tegenwoordig gewend zijn. Verder zijn er ISOFIX bevestigingspunten voor kinderzitjes, vier airbags (twee frontaal en twee lateraal) en driepuntsgordels op alle zitplaatsen. Achteraan in het midden rolt de gordel uit een plafondunit en dat is vanuit esthetisch oogmerk niet de beste oplossing. Stabiliteitscontrole en gordijnairbags zijn enkel op de 1.5 verkrijgbaar.

Rijgedrag

Op vlak van rijeigenschappen is de Materia niet echt een hoogvlieger, in tegenstelling tot trendy rollend materieel als de eerder genoemde Mini en onze hooggespannen verwachtingen voor de Fiat 500. Bij de ontwikkeling van de Cuore, die als basis dient, speelden andere factoren. En jong of niet, weggedrag staat bij Amerikanen ook niet hoog op de prioriteitenlijst. Deze doos komt dan ook vooral voorspelbaar uit de hoek. In de stad is z'n kleine draaicirkel en lichte besturing bijzonder praktisch, maar op momenten dat de geest naar vertier hunkert, haakt het onvoorwaardelijk onderstuurde koetsje af. Je kan de stabiliteits- en tractiecontrole nog uitzetten, maar de achtertrein is zo volgzaam dat je de pret moet beperken tot stoplichtsprintjes. Ondanks relatief breed en goed rubber (Bridgestone Potenza) wil daar wat wielspin bij de kop op steken. Overigens weert de Materia zich aardig. De sprinttijd van 10,8 tellen is in deze klasse meer dan behoorlijk.

Versnellingsbak, ophanging en remmen kunnen we eigenlijk allemaal op dezelfde manier opschrijven. Goed, maar eveneens een tikkeltje wazig en niet bijzonder communicatief. Het voelt aan als materiaal van de vorige generatie, al is het -Daihatsu kennende- wellicht onverslijtbaar. Vinnig is de Materia overigens wel. Wie de motor hoog in de toeren jaagt, veelvuldig het pookje wil gebruiken en (mede door de kleine tankinhoud) wat vaker naar de pomp wil kan er stevig vaart in houden. Op de decibelproductie na, die vooral de inzittenden zal ergeren, kan de Materia zelfs langere tijd hoge snelheden aan. De -optimistische- naald van de kilometerteller wees zelfs eens 200km/u aan. In realistische kilometers is dat 170km/u. En harder moet het echt niet gaan. De vierpitter van de Materia is er nog één van het logische type; rij je rustig dan verbruik je een liter of zeven. Ga je doorduwen dan kan je dat cijfer verdubbelen.

Conclusie

De Materia is in de eerste plaats een zegen voor Daihatsu. De Europese carrière van de Scion bB (een uitsluitend op de Amerikaanse markt verkrijgbaar zustermerk van motorgigant Toyota) betekent dat het merk eindelijk een publiekstrekker in z'n rangen heeft. Geen evidentie als je kleurt binnen de lijnen die bij het merk traditioneel door de ratio getekend zijn. In ons land gaan er dit jaar al enkele honderden over de toonbank en dat is voor de importeur, die het eigenlijk nog steeds zonder volwaardig dealernet moet stellen, een heuse opsteker. Nochtans is de Materia niet goedkoop. De basisversie is er vanaf € 14.990 maar deze leuk aangeklede 1.5 zet u al € 17.840 terug.

Het uiterlijk, waarvoor ongetwijfeld zowel voor- als tegenstanders te vinden zijn, is Materia's grote deugd. Daartegenover staan eerder matige materialen voor de aankleding en -op trendy lichteffecten na- een karakterloos interieur. Dat is wél opvallend ruim, comfortabel en praktisch. Over de rijeigenschappen is de conclusie gelijkaardig. De Materia kan wel rijplezier verschaffen, maar een echte speeljongen is het niet. Daarvoor mist alles -ophanging, besturing en versnellingsbak- wat gevoel. De conclusie? Hip en trendy zijn heeft zo zijn prijs...