Daihatsu Cuore 1.0

Inleiding

Het Japanse Daihatsu is een nicheconstructeur, een specialist in het maken van compacte autootjes en al even compacte motoren. De grootste cilinderinhoud in een Daihatsu bedraagt 1,3l, om maar wat te zeggen (dat is uitgezonderd de 2.4l onder de kap van de Altis die hier niet wordt ingevoerd, maar dat is een Toyota Camry met een andere badge dus die telt niet). Het zwaartepunt van dat compacte gamma is in België de Cuore. Een model dat de constructeur al sinds 1980 verkoopt en waarvan op het Autosalon van Genève van dit jaar de zesde generatie werd voorgesteld. Een generatie die ten opzichte van zijn voorganger meer evolueert naar het monovolume-concept.

Daihatsu wil een gebruiksvriendelijke, zuinige en economische manier van rijden aanbieden en dat begint met de verkoopprijs. Alle versies worden uitgerust met een 989cc driecilinder benzinemotor die naar keuze te krijgen is in een drie- of vijfdeurs koets. Standaard wordt de motor gekoppeld aan een handbak, maar een viertrapsautomaat is ook verkrijgbaar. Daihatsu houdt het op een basisversie, Plus, en een beter uitgeruste variant die Top heet. De prijzen beginnen bij € 7.799 voor de driedeurs Plus. De driedeurs Top kost € 8.999. De corresponderende vijfdeursversies wisselen van eigenaar voor € 8.199 en € 9.399. Het prijsverschil tussen de Plus en de Top is aanzienlijk, maar je krijgt er behoorlijk wat voor in de plaats. De neerklapbare achterbank, toerenteller, elektrische bediende ruiten vooraan, elektrisch verstelbare buitenspiegels, centrale deurvergrendeling (zonder afstandsbediening), stuurbekrachtiging en hoofdsteunen achteraan behoren tot de meeruitrusting. Bij onze testwagen, een vijfdeurs Top, werd de prijs nog verhoogd met € 300 voor de metaalkleur.

Exterieur

Het design van de vorige generatie werd nog gedomineerd door de toen trendy afgeronde vormen. Zaken die Daihatsu nu overboord smijt, waardoor de monovolumekoets er strak uitziet. Met een lengte van 3,40m, een hoogte van 1,50m, een breedte van 1,47m en maximaal veel binnenruimte is er weinig ruimte voor creativiteit. Toch vinden we dat het geheel vooral dankzij de sterk uitgewerkte wielkasten, de hoekige koplampen en de hoge achterlichten voor een uitstekende zichtbaarheid, nog behoorlijk wat karakter uitstraalt. Extra aandacht ging bij Daihatsu uit naar de luchtweerstand, omdat een lage luchtweerstand een doorslaggevende factor kan zijn in het drukken van het verbruik. Dankzij de uitgekiende vormgeving wisten de Japanners een Cx van 0,31 te bereiken.

Interieur

De Cuore is ontwikkeld voor stadsgebruik en mikt op een meer vrouwelijk en vaak wat ouder publiek. Dat is merkbaar aan de talrijke accenten die werden gelegd op het gebruiksgemak. De portieren zijn groot en openen zowel voor- als achteraan onder een hoek van 90°. Dat komt de toegankelijkheid ten goede. Een lage deurdrempel en hoog zitoppervlak leveren ook voordeel op als je wat minder mobiel bent. De benen moeten niet zo hoog opgetrokken worden en door het zitoppervlak op 58cm hoogte te plaatsen moet je je nauwelijks laten zakken. De vormgeving van de zetels is sober en efficiënt. Er is meer dan voldoende steun voor de korte stedelijke ritten. Als je er voor langere tijd in plaatsneemt merk je dat de onderrug wat meer vulling zou kunnen verdragen, al blijft het voor deze klasse ruim binnen de normen. Met een interieurbreedte van 1,30m kan je niet anders dan dicht met de ellebogen dicht bij elkaar zitten. Voor de voeten en het hoofd heb je vooraan wel ruimte zat en ook achteraan is de hoofdruimte riant. Met een beetje goed wil kan je achteraan nog twee uit de kluiten gewassen volwassenen laten plaatsnemen. Drie kleine kindjes op de achterbank zou ook kunnen, ware het niet dat de Cuore maar voor vier inzittenden gehomologeerd is en bijgevolg de noodzakelijke centrale gordel mist. Een goede rijhouding bleek geen probleem want deze versie heeft een in de hoogte verstelbaar stuurwiel en een verstelbaar zitvlak. Naar ons gevoel had alleen het stuurtje een centimetertje dichter mogen staan, al zijn we nu aan het muggenziften.

Zoals steeds overheerst plastic voor de interieurvormgeving. Dat is een gegeven waar je niet buiten kan zonder het prijskaartje op te trekken. Toch zijn we nog zeer tevreden met het resultaat. Een dashboard met twee tinten, grote stofoppervlakken op de deurpanelen en een contrasterende zetelbekleding zorgen ervoor dat het geheel aangenaam oogt en niet te goedkoop overkomt. De vormgeving zelf is sober en praktisch. Alles zit waar je het zou verwachten en de bediening is een makkie. Dat niet alle schakelaars en knopjes even recent zijn is Daihatsu vergeven door het geplaatste instrumentenbordje. De Top heeft daarin twee klassieke ronde klokken achter een donker glanzend afdekglas. Wijzerplaten met een oranje achtergrondverlichting, een uitstekende afleesbaarheid en een decoratieve zilverkleurige rand met een vormgeving en uitstraling die zo uit een klasse hoger lijken te komen.

De constructeur had ook oog voor de zichtbaarheid. De dakstijlen zijn smal waardoor het zicht rondom nauwelijks belemmerd wordt en er zijn opvallend grote buitenspiegels. De koffer heeft een inhoud van 157l. Dat is minder dan de meeste concurrenten (een Daewoo Matiz of een Hyundai Atos Prime bijvoorbeeld). Je kan de inhoud wel vergroten naar 421l door de achterbank neer te klappen. Door de brede en diepe uitsnijding van de kofferklep kan je dan zonder problemen grote objecten als -we zeggen maar wat- een televisietoestel of koffietafel laden.

Veiligheid

Voor een hoge structurele stevigheid maakte Daihatsu veelvuldig gebruik van staal met een hoge weerstandsgraad en er zijn natuurlijk verstevigingsbalkjes in de deuren. De veiligheidsuitrusting zelf bestaat uit driepuntsgordels op alle vier de zitplaatsen, vooraan uitgerust met spanners, en twee frontale airbags. Bij de TOP-versie monteert Daihatsu een impactsensor die bij een aanrijding de noodknipperlichten en de binnenverlichting activeert en de deuren ontgrendelt. Actieve veiligheidsvoorzieningen zijn niet aanwezig. Enkel een antiblokkeersysteem voor de remmen is verkrijgbaar en dat is ook op de duurste uitvoering nog een optie.

Rijgedrag

Daihatsu steekt heel wat technologie in haar kleine motoren. Zo heeft deze driecilindermotor met 989cc vier kleppen per cilinder, dubbele bovenliggende nokkenassen en zelfs variabele kleppentiming. Op die manier worden 58pk’s uit het blok gepuurd bij 6.000t/min. Het maximumkoppel van 91Nm komt vrij bij 4.000t/min. Omdat de Cuore zelfs in vijfdeurs uitvoering maar 740kg weegt is dat voldoende voor verassend vlotte prestaties. Je kan naar 100km/u in 12,2sec en de topsnelheid bedraagt 160km/u. Waarden waarmee Daihatsu zowat alle concurrenten met een vergelijkbare motor aftroeft. Gekoppeld aan een voldoende vlot schakelende vijfbak en een lichte elektrische bekrachtiging van het stuurwiel ontpopt de Cuore zich dan ook tot een verassend vinnige stadswagen. De draaicirkel bedraagt 9m dus je kan zonder problemen het kleinste parkeerplaatsje in. De constructeur beloofd bij dat alles een gemiddeld verbruik van 4,6l/100km. Niet onmogelijk denken we omdat ons testverbruik slechts 6l/100km bedroeg en we de Cuore regelmatig eens op de staart getrapt hebben. De motor voelt zich het best wat hoger in de toeren, wat bovenstaand cijfermateriaal bevestigd. Bij het rijden in de stad, liefst met een gezapige rijstijl, blijft het geluidsniveau binnen beperkt. Je hoort alles wat onder de kap gebeurt, inclusief koppelacties, maar het stoort amper. Bij hogere snelheden leidt het ontbreken van (dure en zware) geluidsisolatie tot een vermoeiend geluidsniveau, zonder dat je kan stellen dat Daihatsu ondermaats scoort want je hebt het over een vast gegeven in deze klasse.

De ophanging bestaat vooraan uit een McPherson systeem met helicoïdaalveren. Achteraan zit een semi-onafhankelijk systeem met veren van hetzelfde type en een torsieas. Het systeem is eenvoudig, maar laat nooit echt steken vallen. Het comfort is van een aanvaardbaar niveau, mede dankzij een ruime veerweg en een soepele demping zonder pompneigingen. De Cuore stevende voor de rijeigenschappen regelrecht op een bovengemiddelde appreciatiescore af, ware het niet dat de bandjes roet in het eten kwamen strooien. Standaard worden 145/80 R12 rubbers gemonteerd, maar ook de iets bredere 155/65 R13 bandenset op het lichtmetaal van onze testwagen wist niet te overtuigen. De banden van fabrikant Yokohama scoren ondermaats wat grip betreft. Het was de enige reden waarom je met de Cuore in de bochten steevast van het gas af moest. Bij autostradesnelheden in slechte (lees: natte) omstandigheden voelde het geheel zelfs dubbelzinnig en onbetrouwbaar aan ondanks een voorspelbaar onderstuurd weggedrag. Iets om rekening mee te houden. Een echte invloed op het remgedrag hadden de banden dan weer niet want met schijven vooraan en trommels achteraan is dat feilloos. Gewoon achteloos het rempedaal in de vloer trappen voor een noodstop brengt niet veel op want de Cuore heeft geen ABS, maar als je de kracht opbouwt zijn de wielen (en -verassend- dus ook de bandjes) in staat om de Cuore uitzonderlijk snel tot stilstand te brengen. ABS had tot de standaarduitrusting mogen behoren, maar voor het overige verdient het systeem een pluim.

Conclusie

De Cuore mikt voornamelijk op een praktisch ingesteld publiek dat z’n vervoer voornamelijk gebruikt voor stadsverkeer. Daar spelen de voordelen van z’n vinnige motor, lage gewicht, uitstekende wendbaarheid en de goede zichtbaarheid (te danken aan de dunne dakstijlen en de grote buitenspiegels). Wie wat ouder is zal de aandacht die werd gespendeerd aan gebruiksgemak zeker appreciëren. De deuren zwaaien open onder een hoek van 90°, de drempel is laag en de zithouding comfortabel hoog. De auto is smal, maar er is anderzijds geen sprake van een tekort aan been- of hoofdruimte.

De veiligheid aan boord is acceptabel, alleen had ABS op z’n minst op de TOP-uitvoering standaard mogen zijn. Voor het overige valt over de uitrusting niet te klagen, integendeel; de uitrusting is opvallend compleet. De kleine 1-liter krachtbron geeft de Cuore vleugels. De motor is gretig, alert en toch zuinig. Aan hogere snelheden wordt het geluidsniveau vermoeiend, maar een twijfelachtige baanvastheid is in die omstandigheden belangrijker. Het voornaamste mankement, wat ons betreft aan heel het product, blijken de bandjes van fabrikant Yokohama. Die bieden te weinig grip in de bochten en in slechte omstandigheden.