Wiesmann GT Roadster MF4

Inleiding

Als je op zoek bent naar exclusief speelgoed, dan zijn er de voor hand liggende opties. Je kan probleemloos bij Mercedes, Porsche, Ferrari, Aston Martin... terecht. Die merken willen je met plezier van je overschot aan euro's afhelpen. Maar er zijn ook alternatieven. Veelal kleine merken met artisanale productiemethoden en veel kleinere aantallen. Dus exclusiever. Het Duitse Wiesmann is er zo één. Het bedrijf maakt gebruik van bij BMW geleende componenten, waardoor onderhoud en herstellingen in theorie vrij eenvoudig moeten zijn. Deze Wiesmann Roadster MF4 wisselt van eigenaar vanaf € 133.500. En er is er al één (de MF3) vanaf € 107.500. Dat is Porsche 911-territorium en terwijl je die haast op elke straathoek tegenkomt, is de Wiesmann een echte rariteit.

Exterieur

De vormen van de Duitse tweezitter zijn meer dan behoorlijk retro. De gewelfde wielbogen, de lichtjes geprononceerde eendenstaart (voor wat neerwaartse kracht) en smalle grille voorop de bolle neus lijken allemaal weggelopen uit de jaren zestig. Maar er zijn onmiskenbaar moderne invloeden. Het brede laagprofielrubber bestond nog niet in de jaren zestig. En hetzelfde kan gezegd worden van de LED-technologie in de achterlichten. Wiesmann opteert voor de lichtunits noodgedwongen voor een systeem met verschillende kleine lenzen. Zelf complete lichtblokken ontwikkelen is gekkenwerk gezien de kleine aantallen.

Bij kleine autoconstructeurs moet je vaak concessies doen op vlak van afwerking. Maar bij Wiesmann valt op de pasvorm niets te zeggen. De naden in het koetswerk uit composietpanelen zijn smal en gelijklopend. Alleen de dakconstructie bij deze tweezitter is niet helemaal bij de tijd. In gesloten toestand sluit het dak wel goed aan, maar het ontbeert een glazen achterruit. En als het op de vorm aankomt... open is duidelijk de beste positie. Dan klapt het manueel) weg. Grotendeels onder de gordellijn en onder een verzorgde stoffen afdekking (die je eveneens met de hand moet aanbrengen).

Wiesmann speelt al te graag in op je meest exotische wensen, als het op de afwerking aankomt. De kleur van de velgen, remzadels, grille, kap... het wordt allemaal exact op je smaak of wansmaak afgestemd.

Interieur

Het interieur roept gemengde gevoelens op. Hoewel we niet meteen wild zijn van de ons voorgeschotelde kleurstelling, is de kwaliteit van de afwerking en de zin voor details indrukwekkend. Zelfs de kleur van de knop voor de verlichting of de belettering in de talrijke individuele wijzertjes is afgestemd op de smaak van de koper. In de middentunnel zitten een hoop op maat gemaakte aluminium schakelaars (de grootste dient overigens om de motor te starten) en de bedieningshendel voor de richtingaanwijzers is zowaar in leder ingepakt. Klinkt positief en zo kunnen we nog wel even doorgaan; het kleine stuurtje valt perfect in de hand en hoewel het zitmeubilair nauwelijks instelbaar is, zijn de flinterdunne kuipjes opvallend comfortabel en sluiten ze als een tweede huid om je lijf.

Maar er zijn ook nadelen. Ergonomisch is de Wiesmann "eigenaardig". Het instrumentarium zit rechts van je, in de middenconsole. Dat is attent naar je toe gekanteld. Goed. Helaas zitten de pedalen niet vlak voor je. Door de brede transmissie zitten die behoorlijk ver naar links. Combineer die twee en je weet waarom de Gekko uit het merklogo zich in een bocht wringt. Voor je neus zie je alleen in welke versnelling je zit. En nu we toch bezig zijn; bergruimte is er nagenoeg niet. O ja, haast vergeten, maar de handrem zet je best af voor je het bestuurdersportier dichttrekt. Anders is er haast niet meer aan te komen. Al die aardig vervaardigde aluminium schakelaars lijken wel een puzzel, eens je ze effectief wil gebruiken.

Veiligheid

Uiteraard is het raadzaam niet te crashen. Niemand die weet hoe de Wiesmann zich dan houdt - het bedrijf doet niet bepaald crashtests en als nicheconstructeur ontsnapt het aan de ingewikkelde homologatieprocedures van de in de inleiding vernoemde concurrenten. Op papier vallen de veiligheidsvoorzieningen, alles in beschouwing genomen, eigenlijk goed mee. Er zijn driepuntsgordels, frontale airbags en kreukelzones.

De elektronica is zelfs behoorlijk uitgebreid. Je beschikt over ABS, tractiecontrole en zelfs stabiliteitscontrole. En wat meer is; die waakhonden hebben manieren. Onnodige tussenkomsten zijn op één hand te tellen en ze zijn discreet. Dat belooft veel goeds voor het rijgedrag.

Rijgedrag

Onder de motorkap van de MF4 zit een 4,8l dikke V8 van BMW-origine. Die produceert 367pk. Eigenlijk niet zo gek veel meer dan de MF3, die 343pk puurt uit de zes-in-lijn van de vorige M3. Het verschil zit ‘m in de trekkracht van 490Nm. Een handbediende zesbak is standaard, niet de optionele sportautomaat met even veel verhoudingen van het testvoertuig. Het gemiddelde verbruikscijfer van 11,7l/100km en de CO2-uitstoot van 279gr/km zullen kandidaat-kopers niet afschrikken. Waar het om gaat zijn de prestaties.

Toegegeven, die zijn indrukwekkend. De MF4 gaat door tot 291km/u. Vanuit stiltand maak je van 100km/u geschiedenis in amper 4,6 tellen. Bij die cijfers ga je snel denken dat de Wiesmann een nauwelijks te temmen bruut is. Fout, want het is opvallend hoe beheerst het vermogen wordt opgebouwd. Als je kracht wil, moet je erom vragen. Dat maakt de Wiesmann meteen heel bruikbaar.

We kennen schrijfgerief met een grotere veerweg dan de Wiesmann. En de banden zijn gereduceerd tot een pelletje rubber om de velg. Onze chiropractor was op voorhand verwittigd. In de praktijk blijkt de Wiesmann om één of andere reden (magie, wellicht) opvallend comfortabel. Stug, weliswaar, maar de demping is voortreffelijk. Het model verteert zelfs zonder morren straatvervuiling als dwarsrichels en rioolroosters.

De afwezigheid van trillingen rond het voorruitframe wijst op een bijzonder stijf onderstel. Het weggedrag lijkt dat te bevestigen. Dit is een tweezitter die nauwelijks van de wijs te brengen is. Onderstuur staat niet in z'n woordenboek en als overstuur de kop opsteekt dan gebeurt dat geleidelijk en wordt het duidelijk gecommuniceerd. Het lijkt als je door het stuurwiel persoonlijk de voorwielen vasthoudt. En je kan corrigeren met de vingertoppen. Heerlijk. We zijn de creatieve ergonomie in het interieur alweer vergeten...

Conclusie

Als je op zoek bent naar exclusief speelgoed, dan zijn er de voor hand liggende opties. Je kan probleemloos bij Mercedes, Porsche, Ferrari, Aston Martin etc. terecht. Maar er zijn ook alternatieven, veelal kleine merken met artisanale productiemethoden en veel kleinere aantallen. Het Duitse Wiesmann bijvoorbeeld. Deze Roadster MF4 wisselt van eigenaar vanaf € 133.500 en terwijl je een gelijkaardig geprijsde Porsche 911 haast op elke straathoek tegenkomt, is dit een echte rariteit.

De vormen van de Duitse tweezitter zijn meer dan behoorlijk retro. Gelukkig is de afwerking helemaal bij de tijd. Alleen de stoffen dakconstructie valt omwille van z'n kunststof achterruit wat uit de toon. Bovendien speelt Wiesmann met plezier in op al je wensen als het op aankleding of afwerking aankomt. Aan de binnenzijde is de afwerking eveneens piekfijn. De kuipjes zitten als een tweede huid om je lijf. Helaas is opbergruimte beperkt tot een minimum en -vooral- is de ergonomie bedenkelijk. De knopjes en schakelaars zijn degelijk, maar onduidelijk. Het instrumentarium zit rechts van de bestuurder die zich door de opstelling van de pedalen naar links moet draaien.

Uit de bij BMW betrokken V8 puren de Duitser 367pk en 490Nm koppel. De sprint kan in 4,6 tellen en je haalt 291km/u. Toch is vooral belangrijk dat deze Roadster ook voldoende gemanierd is om normaal en ontspannen mee te kunnen rijden. En als het hard gaat, boezemt het model vertrouwen in. De reacties zijn voorspelbaar, worden bijzonder goed gecommuniceerd en zijn met wat fingerspitsengefühl te corrigeren. Heerlijk. We zijn de creatieve ergonomie in het interieur alweer vergeten... Bekijk onze knappe fotospecial.