Renault Twingo dCi 85 / TCe 100
In 1993 introduceerde Renault de Twingo voor het eerst. En het kleintje hield het liefst 14 jaar uit. Dubbel zo lang als normaal en achteraf staat eigenlijk niemand daarvan te kijken. Het autootje was aan de binnenzijde bijna even groot als buiten en het design kennen we nu reeds al karakteristiek....
Renault Twingo dCi 85 / TCe 100
ScoreEindscore
7,4 /10
- Interieur
- 7,4 /10
- Exterieur
- 8,0 /10
- Rijgedrag
- 7,3 /10
- Veiligheid
- 7,0 /10
Pluspunten
- Meer karakter
- Verhouding buiten - binnenafmetingen
- Zuinige motoren zonder dure technologie
Minpunten
- Te horizontaal opgesteld stuurwiel
- Smalle sportzetels
- Stabiliteitscontrole niet standaard
Inleiding
In 1993 introduceerde Renault de Twingo voor het eerst. En het kleintje hield het liefst 14 jaar uit. Dubbel zo lang als normaal en achteraf staat eigenlijk niemand daarvan te kijken. Het autootje was aan de binnenzijde bijna even groot als buiten en het design kennen we nu reeds al karakteristiek. In het A-segment moest de auto toen opboksen tegen 12 modellen van 9 merken. De tweede generatie werd in 2007 gelanceerd en gaat de strijd aan met 26 modellen van 15 verschillende merken. Ter illustratie van de toegenomen concurrentie in het segment. Het gaat hard tegen onzacht en dat in 48 landen (tegenover 18 landen voor de Twingo 1).
Met geoptimaliseerde motoren en een grondig vernieuwd uiterlijk, waarover straks meer, gaat het model nu weer de ring in. Vanaf € 9.700 staat het model in de catalogus, al hangt aan de testversies en prijskaartje van respectievelijk € 14.200 en € 16.200. Het gaat om de 1.2 TCe met 100pk in de klasse van de benzinewagens en de 85pk sterke 1.5 dCi bij de diesels. Het verschil met de instapversie is dus groot. Het aanbod omvat in het eerste segment ook nog een atmosferische 1.2 met 75pk en een dieselvariant die op hetzelfde vermogen aftikt.
Exterieur
Met de Twingo 1 hadden de Fransen een verwachtingspatroon geschapen dat de tweede generatie niet echt inloste. Wie dacht dat het bedrijf ook nu weer met een origineel ogende auto op de proppen zou komen, en dat was zowat iedereen, was eraan voor de moeite. Wereldwijd mag het markaandeel van de Twingo dan wel gestegen zijn sinds de introductie, in ons land ging de oude Twingo een stuk beter. De nieuwe was een beetje als cola zonder prik. De facelift maakt er echter weer een bruisend en borrelend karretje van. Op de flanken is er weinig gewijzigd, maar voor- en achteraan steekt de kleine Fransoos helemaal in het nieuw. Hij krijgt een nieuwe familiesnuit met een zelfzeker groot uitgevoerd merklogo, een grote grille in de bumper en - bovenal - standaard grote ronde mistlichten. Eindelijk een verwijzing naar de eerste generatie.
Achteraan zijn in de kofferklep twee extra lichten verschenen en omdat de klep toch nieuw werd ontwikkeld is ze wat boller en karaktervoller dan voorheen. Er zijn frisse lakkleuren, waaronder het fuchsia van de door ons geteste dieselversie en je kan nu ook kiezen voor een hoop uiterlijke opsmuk à la Mini. Zoals de Gordini-outfit (alleen een optisch pakket zonder technische wijzigingen) op onze test-benzine. Je kan kiezen uit 10 koetswerkkleuren, 18 dakstickers en stripings en een totaal van 23 verschillende wieldoppen en velgen naast sierstukken voor spiegels en zijdelingse stootlijsten. Kom dus niet zeggen dat je smaak er niet tussenzit. Op al die stickers geldt overigens dezelfde garantie als voor de lak. Wie met de meetlat passeert merkt nauwelijks verschil op. De Twingo is nog steeds 3,69m lang, 1,65m breed en 1,47m hoog.
Interieur
Binnenin heel wat minder wijzigingen dan aan de buitenkant. Boven je kruin kan je nu niet alleen kiezen voor een panoramisch glazen dak maar is er ook een stoffen schuifdak, er is een radio met wat meer functionaliteit (een ipod-aansluiting is de belangrijkste) en voor het overige beperken de aanpassingen zich tot de standaarditems bij een facelift. Dat zijn nieuwe stofjes en bekledingen. Voor de zetels zijn er combinaties die af te stemmen zijn op de buitenaankleding. En de materiaalkeuze is voor het segment ronduit puik. Het oogt degelijk en het valt niet door de mand als je erover wrijft. De sierlijsten worden in vrolijker kleurtjes gestoken en dan hebben we het met de aanpassingen wel gehad.
Wat blijft is een uitstekend plaatsaanbod. De achterzetels zijn nog steeds individueel verschuifbaar en op te klappen. Daardoor kan je als achterpassagier kiezen tussen de grootste knieruimte uit het segment of een koffervolume van 285l. Met de achterzetels opgeklapt wordt dat 951l en aan de andere kant van het spectrum noteren we 165l met de zetels helemaal achteruit geschoven. Zowel de comfortzetels van onze dieselversie als de sportzetels van de benzine in Gordini-kleuren steunen goed en zijn voldoende instelbaar. Die laatste zijn alleen wat aan de (te) smalle kant. Het stuurwiel staat ook wat te horizontaal om echt sportief aan te doen.
Veiligheid
Standaard heeft elke Twingo driepuntsgordels op alle zitplaatsen, ABS en twee frontale airbags. En in een auto die net zo populair is als tweede gezinswagen als bij jongeren, kunnen Isofix bevestigingspunten voor kinderzitjes natuurlijk niet ontbreken. Er zijn er voor- en achteraan. Vanaf het tweede uitrustingsniveau wordt het aantal airbags verdubbeld en gordijnairbags en stabilteitscontrole kom je tegen als je door de optielijst loopt. De beschikbaarheid is een plus, maar het is al lang bewezen dat je het publiek niet kan overtuigen om geld neer te tellen voor dergelijke items. Mistlichten zijn nu wel op elk exemplaar. Ze maken immers deel uit van het design.
Rijgedrag
Zetten we beide versies tegenover elkaar dan vinden we in de ene hoek de 100pk en 155Nm sterke 1.2 benzine (met een kleine turbo) en in de andere hoek de 85pk en 200Nm sterke 1.5 dCi. Beiden hebben een nagenoeg identiek leeggewicht - 1.051kg voor de benzine, 4kg meer voor de diesel - en stellen het met een handbediende vijfbak. De topsnelheid is voor beiden gelijk, met 185km/u, maar de benzine zit op papier sneller aan de 100. Die duikt met 2 tienden marge onder de psychologische 10-tellen-grens terwijl de diesel er 1,2 tellen boven blijft. Nochtans is de diesel in normale omstandigheden minstens even vlot, omdat die natuurlijk minder hoog in de toeren gejaagd moet worden. Hij verbruikt ook een stuk minder - 3,8l/100km (99gr/CO2/km) tegen 5,7l/100km (132gr/CO2/km). Renault realiseert dus zelfs zonder duur start/stop-systeem een aanzienlijke verbruikswinst. Sinds de lancering in 2007 zijn de Twingo's gemiddeld liefst 1,3l/100km zuiniger geworden. Er is daarvoor onder meer gewerkt op interne wrijving, luchtweerstand en motorsturing.
De Twingo rust op het onderstel van de Clio II. Een auto die we als Clio Campus ook nog steeds in het Renault-aanbod vinden. In dat platform is alleen ruimte voor een vijfversnellingsbak, wat het ontbreken van een zesde overbrengingsverhouding verduidelijkt. De H-vormige achteras en onafhankelijke voortrein zijn in de dieselversie op test een tikkeltje soepeler dan bij de benzine in Gordini-outfit. Nochtans zijn beiden comfortabel als het op de filtering van putten en bulten aankomt, maar de Gordini houdt de bodemplaat in de bochten een tikkeltje vlakker. Ook in de stuurinrichting, een elektrisch bekrachtigde tandheugel is er marginaal verschil. De benzine reageert directer, maar daarom niet meer natuurlijk. Eigenlijk valt er bij beiden weinig op aan te merken. Op het tegenwoordig alomtegenwoordige gebrek aan stuurgevoel natuurlijk.
De afmetingen en de compacte draaicirkel van 10,55m maken het mogelijk om de Twingo in een klein gaatje te mikken. Dat hoort ook zo bij een stadswagen. En het dient gezegd dat het grote glasoppervlak een aardige zichtbaarheid in alle richtingen oplevert. Dat is lang niet altijd het geval.
Conclusie
Veertien jaar. Zo lang hield de eerste generatie van de Twingo het uit. Het kleine karretje had dan ook een zelden geziene gunstige verhouding tussen binnen- en buitenafmetingen en een guitig uiterlijk dat werd gedomineerd door twee ronde kijkers. De nieuwe generatie gooide het in 2007 over een andere boeg, maar krijgt nu weer een stevige karakterinjectie.
Met compleet nieuwe snoet, bollere kofferklep, gewijzigde bumpers en lichten en een uitgebreide collectie van kleurtjes en velgen hebben we de voornaamste aanpassingen overigens al gehad, want interieur en techniek zijn slechts miniem aangepakt. Anno 2011 kan je niet zonder personaliseringsmogelijkheden en kijk - je kan kiezen uit 10 koetswerkkleuren, 18 stickers en stripings en 23 velgen of wieldoppen.
Aan de binnenzijde vind je nog steeds de ruimste achterbank uit het segment. Het is combineerbaar met 165l bagage. Met de achterbank in de meest vooruitgeschoven positie wordt dat 285l en je kan ze ook nog plat leggen om tot 951l te stouwen. En het is niet alleen achteraan dat je verrassend veel ruimte hebt - ook voorin heb je leefruimte. De goed-nieuws-show kan nog even doorgaan, want op een wat te horizontaal stuurwiel na is de ergonomie juist en de materiaalkeuze weerstaat een confrontatie met de directe concurrenten.
Van een duur start/stop-systeem nog altijd geen spoor onder de motorkap van de Twingo. Maar de verschillende motorversies werden de jongste tijd wél gemiddeld 1,3l/100km zuiniger. Een opmerkelijk resultaat, waar je wat mee zou zijn, mocht de ecopremie niet net op de schopstoel zijn gezet. We reden met de 85pk sterke diesel en de 100pk krachtige 1.2 turbo benzine. Op papier is de tweede de meest vlotte (en de verstandigste keuze voor wie relatief weinig kilometers aflegt). In de praktijk presteren beide versies nagenoeg identiek. De testdiesel is met een prijs van € 16.200 wel € 2.000 duurder dan de benzine met Gordini-striping. Dat laatste is overigens alleen een stijlpakket. Wie wat uitrusting en vermogen kan missen, schrijft de vernieuwde Twingo overigens al op naam vanaf € 9.700.