Renault Megane CC 1.6 dCi 130

Inleiding

De Mégane gaat al even mee. Lang genoeg om in 2012 getrakteerd te worden op een flinke technische update (met nieuwe motoren en transmissies) en om eind 2013 ook van een bijgespijkerd uiterlijk te worden voorzien. Na de berline en break was het op het Autosalon van Brussel de beurt aan de Coupé Cabriolet. Die stond er te blinken in de ‘Floride’ uitvoering die zich helemaal bovenaan het aanbod in ons land nestelt en in die gedaante tot € 34.150 kan kosten.

De instapper is de nieuwe 1.2 TCe met 130pk en staat in de catalogus vanaf € 26.800. Daarboven vinden we twee dieselmotoren met 110pk (1.5l groot) of 130pk (1.6l groot). Het is die laatste die we hier aan de tand voelen. In een uitvoering die overigens niet in identieke vorm op de Belgische markt verschijnt, waardoor we er u de prijs voor de GT-Line (net onder de Floride en boven instapper ‘ZEN’) bijgeven: € 31.450.

Exterieur

We zullen ons bij deze test vooral richten op de aanpassingen, wat gelijk betekent dat we door de meeste rubrieken op een drafje kunnen gaan. Aan het klapdak van de Mégane CC, dat bij stilstand en geheel automatisch 21 seconden vraagt voor een transformatie, wijzigde niets. Net zoals z’n erg grote koffer van 417l inkrimpt tot 211l als het dak erin wordt gedumpt.

De aanpassing zit hem niet vooral, maar zelfs uitsluitend in het smoelwerk. Daar geeft de nieuwe Mégane-neus van ontwerper Laurens Van Den Acker de open vierzitter een broodnodige injectie persoonlijkheid. Meteen herkenbaar als Renault en lang niet slecht uitgevoerd.

Speurt het arendsoog over de koets, dan merkt het wellicht ook nog een klein, extra glazen scherm op tussen beide achterste hoofdsteunen. Het is vast en staat er dus altijd, waardoor het in de buitenspiegel weer wat drukker wordt (je kijkt immers ook steevast op de centraal op de kofferklep gemonteerde antenne). Het zorgt er anderzijds wel voor dat de luchtstroom met vier personen aan boord een beetje ordentelijker verloopt en zelfs als je er maar met twee inzit en gebruik maakt van het grote windscherm, krijgt je minder storende decibels over je heen.

Interieur

Aan het interieur wijzigde ook wat. We moeten echter even aanstippen wat niet werd aangepast en dat zijn zaken die verraden dat de Mégane inmiddels de eerste kraaienpootjes begint te vertonen. Zo zijn we ook in deze klasse inmiddels meer gewend op vlak van materiaalkeuze, zitcomfort (de zetels hadden gerust wat meer steun mogen leveren) en vooral ergonomie. De plaatsing van de knopjes en hendels valt mee, maar zowel het instrumentarium als het stuur staan toch echt te horizontaal.

Als verzachtende pil suggereert Renault het R-Link-systeem. Dat is een slimme bundel van radio, navigatie, entertainment en zelfs downloadbare apps. Het is een goede voorzet, maar ook dat is niet vrij van gebreken. Vooral de rekeneenheid is aan de trage kant en dat merk je aan laattijdige instructies of haperingen terwijl de muziek uit je smartphone wordt gezogen. Potentieel heeft het systeem met ingebouwde TomTom-kaarten anders wel. En met € 800 is het ook best democratisch geprijsd.

Dat je liever voor- dan achteraan plaatsneemt als je kruin meer dan 1,70m boven de grond reikt, is nogal wiedes. Maar voor het overige is het ook achteraan best aangenaam toeven. En de materialen, vooral van de bovenzijde van de boordplank, kunnen nog goed met hun tijd mee. En je weet maar nooit dat Renault kan profiteren van z’n stalen klapdak. Meer en meer concurrenten (zoals de Opel Cascada die de Astra CC opvolgt) komen daarop terug.

Veiligheid

Een EuroNCAP botsproef van de Mégane CC is al enige tijd geleden. Omwille van evoluerende normen is het resultaat daarom niet meer zo relevant. We houden het daarom maar op een opsomming van de veiligheidsvoorzieningen. Vooral op de passieve zijde van de balans staat er behoorlijk was.

De vierzitter trakteert al z’n inzittenden op driepuntsgordels. Gordijnairbags zijn er niet, wegens geen dakboog om ze in weg te steken, maar frontale en latere exemplaren tellen we wel. Renault compenseert ze door ook in de voorzetels een plofkussen te integreren. Dat verhindert dat je onder de gordel doorschuift. Dreigt een koprol, dan schieten de rolbeugels van achter de hoofdsteunen tevoorschijn. Een systeem dat natuurlijk esthetischer is dan een vaste rolconstructie.

De elektronica kijkt niet naar de rand van de rijstrook, de afstand tot je voorligger of in je dode hoek en we hebben ons dan ook aan geen enkel van deze systemen moeten ergeren. Een ABS-module met tractie- en stabiliteitscontrole zit erop. Dat volstaat.

Rijgedrag

Dat stalen dakconstructies de jongste tijd weer minder gebruikt worden heeft te maken met hun inherente nadelen. Een hoog gewicht, een stevige kostprijs, de noodzaak om een forse achterpartij te tekenen en dan nog de moeilijkheden bij de afstelling van het onderstel omdat er zo veel kilo’s van plaats veranderen. Het nieuwe is ervan af en nu wordt er weer meer rationeel geoordeeld. Over een jaar of 10 maken de SUV's hetzelfde mee.

De Mégane CC zit er nog even mee en moet dus 1,7 ton verslepen. Dat doet de 1.6-liter diesel met 130pk en 320Nm overigens behoorlijk goed. Die motor is gezegend met één van de betere loopeigenschappen op de markt. Geholpen door een erg correct schakelende zesbak haalt die 100km/u in 10,8 seconden. Voldoende om niet op je honger te blijven zitten. De top bedraagt 205km/u.

Het meest indrukwekkende - mede gezien het gewicht - is z’n opgegeven verbruik van amper 4,4l/100km. Dat komt overeen met een fiscaal gunstige 115g/km CO2-uitstoot.

Als het op rij- en stuurgedrag aankomt, toont de Mégane CC zich vooral goed met het dak dicht en bij een gezapig tempo. De voortrein mocht zich enthousiaster in het asfalt vastbijten. Met het dak open wordt die tendens - door het extra gewicht ter hoogte van de achterwielen - nog versterkt. Dan vallen echter vooral de trillingen op. Renault had er goed aan gedaan de structuur wat stijver te maken. Nergens valt de leeftijd zo goed op als hier.

Waar de Mégane zich in positieve zin laat opmerken, is in de afwezigheid van wind in het interieur. En eigenlijk is ook dat ten dele een gevolg van de dakconstructie. Daardoor heeft deze Mégane CC een voorruit die ver naar achter doorloopt. Die biedt, in combinatie met de windvangers, extra beschutting voor de inzittenden.

Conclusie

We schatten dat de huidige Mégane nog twee jaar mee moet. In 2012 was het model al eens getrakteerd op een onderhuidse vernieuwbeurt met vooral modernere motoren en sinds eind vorig jaar prijkt er op de middenklasse Renault ook een nieuwe neus. Die oogt dynamischer en heeft meer karakter dan voorheen.

De enige andere aanpassing is de montage van een klein glazen windscherm (vast) tussen beide achterste hoofdsteunen. Het maakt het interieur wat stiller, terwijl je over windruis eigenlijk al niet kon klagen. Je zit tenslotte behoorlijk beschut onder de ver doorlopende achterruit.

Het interieur wijzigde niet, of je moet het over het R-Link-systeem hebben. Dat snufje groepeert radio, gps en zelfs ‘apps’ voor een democratische prijs van € 800 (optie behalve op de topuitvoering), maar het werkt niet altijd even snel.

De 1.6-liter grote diesel met 130pk en 320Nm presteert aardig (0-100km/u in 10,8 seconden) en is tenminste op papier behoorlijk zuinig (4,4l/100km). De achilleshiel van de Mégane CC is z’n snel ouder wordende structuur. Vooral met het dak open levert die trillingen op.

Rest ons enkel nog de prijs aan te halen. Een Mégane CC is er vanaf € 26.800. Voor deze nog kakelverse dieselcentrale die bovenaan het gamma te vinden is, moet u minimaal € 29.850 uittrekken.