Renault Grand Espace Alcantara 2.0 dCi 150pk

Inleiding

Het verhaal van de Espace begint voor het grote publiek 28 jaar geleden. Monovolumes bestonden al een hele poos voor het memorabele geboortejaar 1984, maar het is niet vergezocht als we de grote Renault lauweren als de grondlegger van het succes der MPV's. Of moeten we beter zeggen: het voormalige succes, want heden ten dage breken die grootvervoerders lang niet zoveel potten meer als hun zoet verkopende voorgangers. De ooit zo populaire Espaces, Alhambras en Sharans zien hun cliënteel steeds meer weggeplukt worden door SUV's, door inflatie gegroeide breaks en verburgerde bestelbusjes. En niet in het minst door compactere varianten op het thema, zoals bij Renault zelf de Scénic het treffend illustreert.

Het is daarom niet eens zo verwonderlijk te weten dat we generatie vier van de Espace volgend jaar een tiener moeten noemen. Deze uitgave was de eerste die niet door Matra, maar door Renault zelf werd gebouwd en stond in de showroom vanaf 2003. Van de verschillende facelifts zijn vooral de huidige en die van 2006 ingrijpend te noemen. De aanpassingen die ze met onmiddellijke ingang in de fabriek te Sandouville aanbrengen, hebben tot doel de Espace uitwendig in de pas te brengen van de recentste aanwinsten, het interieur op te waarderen en de 2.0 dCi alweer een stukje minder gulzig door het leven te laten gaan.

Volstaan die punctuele verbeteringen om de Espace in overweging te nemen als je op zoek bent naar een ruime, luxueuze personenwagen? Pluk je als koper de vruchten van de ervaring en perfectionering, of geurt de Espace eerder naar de overrijpe kant? Wacht je misschien beter op de beloofde generatie vijf, hoewel die nog enkele jaren op zich kan laten wachten? De zoektocht naar het antwoord op deze fundamentele vraag maakt, u raadt het al, het voorwerp uit van deze test.

Exterieur

Zoals gesteld gaat het koetswerk van Renault's grootste personenvervoerder alweer een tiental jaartjes mee, al wil dat niet meteen zeggen dat de Espace zijn leeftijd zonder meer te kijk zet. Het ontwerp komt voort uit de destijds vigerende filosofie die ook creaturen als de Avantime en Vel Satis deed onstpringen, maar die evengoed prima werd onthaald in meer doordeweekse modellen zoals de vorige Laguna en Mégane. Ofschoon het uiterlijk van eerder genoemde wagens ondertussen helemaal werd omgegooid, moest Renault nu ook niet zoveel aanpassingen doorvoeren om de Espace weer bij de tijd te brengen. Een MVP is tot nader order nog altijd vooral een grote rechthoekige doos, dus volstond het om het front hier en daar wat bij te werken, en klaar. Het embleem werd wat groter en staat wat rechter in de donkere contrasterende grille, er werd wat kwistiger omgesprongen met chroom en de led-dagrijlichten waren er al van de vorige facelift bij.

Vanaf generatie drie werd de Espace in twee varianten gecommercialiseerd: naast de gewone Espace kon je ook opteren voor de grotere Grand Espace. Dat kan je vandaag nog altijd, en het is de grootste van de twee die we hier onder de loep nemen, in ruil voor een meerprijs van € 1.400. In totaal is grote broer een flinke 20cm langer, waar de met 7cm verlengde wielbasis een deel van voor zijn rekening neemt. De rest komt er achteraan bij, en daar doen de achterpassagiers en de koffer hun voordeel bij. Terwijl de Espace een minimale bagageruimte - in de configuratie met zeven plaatsen - van 291 liter noteert, kan je in de verlengde versie tot 456 liter kwijt. De maximale bagageruimten van beide versies (met alle mogelijke stoelen verwijderd) ontlopen elkaar echter niet zo heel veel. In de Grand Espace verhoogt de maximale laadlengte van 2,41m met 16cm.

De Espace verleent je toegang middels vier grote zijdeuren en één gigantische achterklep. Al van bij de eerste generatie lieten de Fransen schuifdeuren resoluut links liggen, en vandaag vragen we ons nog altijd af waarom. Zeker bij deze Grand Espace ervaren we de achterste deuren als onhandig groot, wat het uitstappen in drukke parkings er niet gemakkelijker op maakt en het algehele ruimtegevoel toch wel een beetje fnuikt. De achterklep kan volledig open, maar je kan ook enkel het bovenste ruitje openklappen. Dat is handig als je zeven stoelen hebt geplaatst en de resterende kofferruimte zo vol mogelijk wil kunnen proppen, zonder dat je lading eruit valt bij het openen ervan.

Interieur

Tegenwoordig worden grote monovolumes vooral aangeschaft door mensen die heel specifiek op zoek zijn naar een transportmiddel dat uitsluitend werd ontworpen om een groot aantal personen in alle comfort te vervoeren. Dat lijkt eerder triviale informatie, maar het was ooit anders. Het aanbod aan nieuwe segmenten en de onvermijdelijke vernauwing van het potentieel cliënteel verklaren voor een groot stuk waarom Renault de Espace uitdrukkelijk profileert als een royaal uitgeruste wagen. Met een prijskaartje dat dan ook navenant is, want de goedkoopste Celsium editie gaat voor € 34.500 van de hand. Voor budgetvriendelijkheid kan je nog altijd naar de passagiersuitvoering van de Trafic kijken.

De prijszetting brengt dan weer wel een flinke standaarduitrusting met zich mee. Zo krijg je altijd automatische klimaatregeling, radio/cd met mp3 ondersteuning, bluetooth, Carminat TomTom Live navigatiesysteem, automatische parkeerrem, handenvrije startkaart, snelheidsregelaar, regensensor, parkeersensoren achteraan ... Door in de uitvoeringsniveau's te klimmen komen er slechts weinig zaken bij, al zijn die doorgaans wel vrij ingrijpend. Onze Alcantara-uitvoering heeft bijvoorbeeld recht op een gelijknamig lederen interieur, een elektrisch panoramisch zonnedak en diens meer.

De Espace is behalve omwille van zijn volledige uitrusting natuurlijk vooral interessant omdat hij zoveel ruimte biedt. Zeker in deze Grand-variant is de toegenomen been- en kofferruimte erg welkom. De optionele achterzetels zijn niet de noodzitjes die we kennen uit compactere monovolumes, maar weten raad met een volwassen lichaam en laten zich bovendien handig verstellen op de voorziene rails. De keerzijde van de medaille is wel dat de zetels niet in de vloer wegklappen. Wil je ze uit de weg, dan moet je ze dubbelvouwen en in één stuk verwijderen. Dat gebeurt weliswaar in een wip en een gauw, maar het blijft niettemin een omslachtige onderneming. En je moet ze ook ergens kwijt kunnen.

Om de beschikbare plaats te accentueren, zo lijkt het wel, staat de boordplank een heel eind van je weg. Die opstelling geeft inderdaad een bijzonder ruimtelijk gevoel en draagt bij aan een prima zicht over de omgeving, maar er is ook een nadeel aan verbonden. Met name het schermpje van het - overigens prima werkende - navigatiesysteem staat zo wel heel ver weg, en het is al niet van de grootste. Zou het niet standaard worden meegeleverd, dan zouden wij er alleszins voor passen.

Veiligheid

Vijf sterren scoort de Espace op de EuroNCAP schaal, een prima resultaat dat evenwel al enkele jaren oud is en nog onderhevig aan de vorige regelgeving. De Fransoos ontbeert de nieuwste snufjes van moderne wagens, ga dus niet op zoek naar rijstrookassistenten of botsradars in he technisch overzicht. De Espace houdt het heel klassiek bij plofkussens voor bestuurder en passagier, voorziet in een ABS-systeem met remhulp en stabiliteitscontrole en isofix bevestigingspunten voor de achterstoelen.

Ook bandendruksensoren komen standaard, en voor zijdelingse airbags kan je eventueel ook opteren. En daarmee zijn we eigenlijk rond in deze rubriek.

Rijgedrag

Alle uitvoeringen die in België op de prijslijst staan, hebben een tweeliter diesel onder de kap. De 2.0 dCi werd grondig herwerkt, met als resultaat een minderverbruik van 0,8l/100km en een daling van de CO2 uitstoot met 20 gram. Zowel de versie met 130pk als deze die in onze testwagen hangt, de 150pk sterke vierpitter, nemen heden genoegen met een identiek normverbruik van 5,7l/100km en stoten daarbij 150gr CO2/km uit. Gekoppeld aan een automaat mag diezelfde krachtbron maximaal 175pk ontwikkelen, waarbij het normverbruik en de uitstoot stijgen tot 6,4l/100km, respectievelijk 169gr CO2/km. Om deze algemene daling mogelijk te maken deden remenergierecuperatie, uitlaatgascirculatie, elektrohydraulische stuurbekrachtiging en een beter thermisch motorbeheer hun intrede. En werd ook de aerodynamica een weinig herzien, met name de autovloer, om de luchtweerstandcoëfficiënt naar beneden te halen. Tenslotte krijgt de Espace standaard banden met lage rolweerstand.

In de praktijk blijft de Renault evenwel nog steeds een grote eter. De dorst van MPV's blijft een haast onvermijdelijk struikelpunt, want hoe zuinig de motor intrinsiek ook mag zijn, hij moet nog altijd diezelfde hoekige doos door de lucht duwen. En dat vergt een niet te onderschatte inspanning. We noteerden een testgemiddelde van 8,3l/100km; een best aardige waarde voor een dergelijke lobbes, maar niettemin een eind boven wat de Fransen beloven. Dit verbruik tekenden we op door de Espace zoals steeds over een gevarieerd wegenstelsel te sturen, en de normale verkeersstroom zoveel mogelijk te volgen.

Net zoals de diepe boordplank de bestuurder wat ontheemd achter laat zonder zijn vertrouwde instrumenten, koppelt het elektrohydraulisch bekrachtigde stuur weinig informatie aan de chauffeur terug. Omdat comfort en luxe kernwoorden in het lastenboek waren, is het nogal wiedes dat het onderstel werd ingesteld om beide vereisten zoveel mogelijk waar te maken. Zoals het een Fransman betaamt filtert de Espace het wegdek behoorlijk uit en blijven rij- en rolgeluiden aardig op de achtergrond. Dat de topzware monovolume bij het betere bochtenwerk weinig profileringsdrang ten toon spreidt, vergeven we hem dan ook graag.

Conclusie

De nieuwe Renault Espace is een overbruggingsmodel, zo zeggen de Fransen alleszins zelf. In aanloop naar generatie vijf doet het huidige model er nog enkele jaartjes bij, terwijl de teller ondertussen met rasse schreden het tiental nadert. Facelifts buiten beschouwing gelaten weliswaar. Maar, zo zegt Renault er meteen ook bij, de huidige Espace en Grand Espace blijven wel helemaal bij de tijd. En dit dankzij aanpassingen aan exterieur, interieur en de tweeliter diesel die alle varianten bevolkt. Er is keuze uit een versie met 130, 150 of 175pk, waarbij deze laatste altijd via een automaat zijn kunnen mag laten zien.

Zelfs in de meest eenvoudige uitvoering is de standaarduitrusting erg compleet, al valt de Espace met een basisprijs van € 34.500 nooit echt goedkoop te noemen. Navigatie, snelheidsregelaar, sensoren allerhande zijn altijd meegeleverd. Hetzelfde kunnen we zeggen van zowat alle veiligheidsvoorzieningen, al is de lijst daar een stuk minder indrukwekkend. Voor € 1.000 extra krijg je twee plaatsen erbij bovenop de standaard vijf, twee volwaardige zetels die op rails versteld kunnen worden en makkelijk te verwijderen zijn. Jammer wel dat ze niet wegklappen in de vloer. Onafhankelijk van de keuze voor extra zitmeubilair kost de 4,86m lange Grand Espace € 1.400 meer dan de normale versie, wat de totale lengte met 20cm vergroot. Zowel de achterpassagiers als de koffer doen daar hun voordeel mee. De minimale kofferruimte bedraagt dan 456 liter, wat iets minder dan het dubbele is van de Espace zonder Grand embleem op de poep.

Met een verbruik van 8,3l/100km gooit de 2.0 dCi niet meteen hoge ogen, ofschoon de techneuten bij Renault toch heel wat spitsvondige ingrepen hebben toegepast om de dieseldorst in te perken. Als we hun mogen geloven heeft de Espace genoeg aan 5,7l/100km en stoten de varianten met 130 en 150pk daarbij 150gr CO2/km uit. De vierpitter heeft evenwel voldoende in zijn mars om de 1.825kg zware monovolume gezwind voor de dag te laten komen. Echt het onderste uit de kan halen doe je sowieso niet, aangezien comfort een overduidelijke prioriteit kreeg in de ophangingsafstelling en je je rijstijl daar onbewust op aflijnt.

Wat is dan, tenslotte, het bilan van deze facelift? Duurt de rekoefening te lang of verdient de Espace daarentegen nog steeds zijn plaats in het gekrompen segment van grote monovolumes? We neigen naar het laatste, omdat we de Fransoos op weinig foutjes kunnen betrappen, de standaarduitrusting genereus is en de rijbeleving aansluit bij de filosofie van het concept. Dat de Espace gezien de leeftijd van de huidige generatie niet de meest hippe vogel van het moment is, nemen we er dan maar bij. Opvallen, daarvoor heb je nog segmenten zat.