Dacia Jogger 1.0 TCe 110

Inleiding

Terwijl de prijs van nieuwe auto’s de pan uit swingt, is er één autobouwer die ogenschijnlijk beter z’n best doet om het budget onder controle te houden dan de andere. Precies: Dacia. Het merk dat een compacte gezinswagen aanbiedt voor de prijs van een stadsmini, een elektrische auto voor de prijs van een conventionele en de goedkoopste SUV op de markt in z’n catalogus heeft staan. Dit is er nog zo één: de goedkoopste zevenzitter op de markt. Naam? Jogger.

Niet veel keuze

Eenvoud troef in het gamma. Twee aandrijfvarianten die altijd een handbediende zesbak hebben. Een éénliter turbo met 100pk die niet alleen benzine, maar ook LPG lust en een erg gelijkaardige oplossing die alleen benzine genegen is en 10pk extra uit z’n driecilinder perst. Er zijn voorts nog drie uitrustingsversies. De goedkoopste is duidelijk een uitgeklede versie, bijvoorbeeld nog zonder airco. Vanafprijs? 14.790 euro. Met twee extra zitplaatsen in de koffer wordt dat 15.540 euro aan de onderzijde van de prijsvork en 18.840 euro voor de duurste die ook al over navigatie, velgen en automatische airco beschikt. Vlijmscherp, die prijs. Wil je elders ook zeven plaatsen (of vijf en een grote koffer), dan ben je al snel 7.000 euro extra kwijt.

Exterieur

Waarom Dacia een zevenzits-break maakt en niet een SUV? Simpel: er is meer plaats in een break. De SUV-honger wordt nietttemin een beetje gestild, want hij staat 20cm boven het asfalt en hij hult zich in wat stoere accenten.

Een Sandero break, eigenlijk

Eigenlijk is het een uitgerokken Sandero, met een wielbasis van net geen 2,9m en wat extra hoogte om inzittenden op de derde zitrij voldoende hoofdruimte te geven. Vandaar ook de 4cm verschil tussen de voor- en achterportieren. De ganse smoel is getransplanteerd van de Sandero, maar de achterzijde is vanzelfsprekend specifiek.

De kofferklep is conventioneel. Klap je die open dan heb je ofwel een gigantische koffer van 774 liter in een vijfzitscombinatie of amper 160 liter (genoeg trouwens voor twee vliegtuigtrolleys) met zeven zitplaatsen in gebruik. De optionele derde zitrij kan je trouwens opklappen of verwijderen. Het gewicht ervan is opvallend bescheiden, maar dat wil nu ook weer niet zeggen dat het een makkie is.

Interieur

Vanop de voorzetels is de Jogger eigenlijk identiek aan een Sandero. Dat wil zeggen hij ook diens voor- en nadelen overneemt. Een betere uitstraling dan voorheen en eigenlijk zelfs een esthetisch verantwoord ontworpen boordplank bijvoorbeeld. De beschikbaarheid van een GSM-houder die het centrale scherm (niet standaard) veelal overbodig maakt. Wat betere knoppen dan voorheen. Maar natuurlijk ook harde plastics en stoelen die net iets beter mochten steunen. Je moet de Jogger wat vergeven, maar omwille van z’n scherpe prijs kan je dat ook.

Derde zetelrij is ideaal voor kinderen

De achterbank is riant en desgevallend voorzien van klaptafeltjes. Weinig op aan te merken daar. Maar vanzelfsprekend wordt het verhaal bij die derde zetelrij wat genuanceerder. Het is een gedoe om tot daar te klauteren als volwassene. Eens je er zit heb je wel een eigen klapraampje en armsteun en best wel wat plaats voor hoofd en benen. Maar geloof me, voor de lol doe je het niet. Kinderen daarentegen, die zou ik er uren aan een stuk durven parkeren. Leg dan wel even uit hoe de in het dak gemonteerde gordel werkt, want dat is niet zo gebruiksvriendelijk.

Veiligheid

Kijk, Dacia’s zijn fundamenteel veilige auto’s. Heb je er wat mee voor, dan is de veiligheid van de structuur vergelijkbaar met die van een andere auto uit zijn segment. Dat bleek tot voor kort ook steevast uit de crashtestresultaten van de vzw EuroNCAP. Ze scoorden niet goed, wel gemiddeld. Maar recente modellen van de Roemeense Renault-dochter krijgen ronduit slechte rapporten. Reden? Dacia houdt de elektronische hulpmiddelen beperkt tot het minimum. Kwestie van prijs.

Uitgekleed is meer aangekleed dan vroeger

Dat ‘minimum’ schuift trouwens wel wat op. Tegenwoordig is een dodehoekswaarschuwing verkrijgbaar en geldt hetzelfde voor een radar die desnoods zelfs in de ankers gaat wanneer een hindernis wordt gedetecteerd. Europa verplicht dat nu voor nieuwe modellen. Ik was blij dat er tijdens de testrit niet constant iets biepte, flikkerde of tuutte, zoals bij veel veiligheidsvaandeldragers het geval is. Het testprotocol van EuroNCAP negeert immers hoe irritant zo’n systemen kunnen zijn.

Rijgedrag

De éénliter driecilinder met 110pk en 200Nm lijkt op papier geen hoogvlieger, maar de Jogger heeft een geheim wapen. Hij zet slechts 1.200kg op de weegschaal, wat uitgesproken weinig is voor dit type voertuig. Daardoor komt de driepitter, die tot 2.300t/min wel wat wil trillen, best ijverig over. Hij blijft onder de 12 tellen (en met vijf zitplaatsen is hij zit hij onder de 11), wat vlot genoeg is voor een modale gezinswagen. Bij een lichte belasting kan je je zelfs wat schakelluiheid permitteren. Alleen in de lange zesde wordt de Jogger echt tam. Op snelwegen ga je voor dynamische verkeerssituaties beter terug naar vijfde. Er is wel een kanttekening: zet zeven personen in de Jogger en je spreekt geheid anders over de prestatiezin. Je zal dus moeten afwegen hoe vaak dat voorvalt en wat je verwachtingspatroon in zo’n geval is. Op papier verbruikt het model niet meer dan 5,7l/100km, maar tijdens de testrit werd dat al 6,9l/100km, wat een meer realistisch cijfer is.

Op geluidsisolatie is bespaard, maar je merkt er weinig van

De prestaties van het onderstel (McPherson veerpoten vooraan, vervormbare dwarstraverse achteraan, schijfremmen vooraan en trommelremmen achteraan), zijn correct zonder meer. De koetswerkbewegingen blijven netjes onder controle en zoals alle Dacia’s beschikt hij over een gezonde veerweg die kort werk maakt van een slechte ondergrond. Toch is het ook een beetje klinisch allemaal. Het blijft nu eenmaal een moderne auto. Echt fluisterstil is hij ook niet. Het gewicht verraadt dat Dacia veeleer inzet op mechanische eigenschappen om het geluid te beperken en niet op isolatie. Ik hoorde dan ook wat geluiden, bijvoorbeeld van de transmissie.

Conclusie

De Jogger is de zoveelste prijskraker van Dacia. Ditmaal een zevenzitter of een opvallend ruime break met vijf plaatsen. Zelfs als je voor de topversies in het gamma gaat, ben je voor minder dan 20.000 euro gesteld. In tijden dat stadsautootjes verdwijnen en compacte gezinswagens soms al 25.000 euro kunnen kosten, eigenlijk ongezien.

Goedkoop, maar niet zonder uitstraling

Hoe kan dat dan? Wel, omdat Dacia een hele hoop trucjes toepast. Die merk je wel in de auto. Sommige elementen zijn duidelijk goedkoper dan elders. Je kan er niet omheen. De benaming Dacia en Jogger op het koetswerk bijvoorbeeld: stickers. Want toch net iets minder duur dan 3D-letters. Hard plastic en héél veel onderdelen die identiek zijn aan die van andere Dacia’s. Zelfs voor de deuren is dat het geval. En in uitrusting en opties zijn fundamentele keuzes gemaakt. Toch raakt er maar weinig van aan de essentie: hoe je de auto beleeft. En daar scoort de Jogger eigenlijk best goed. En het ding heeft zelfs wat uitstraling.

Opvallend ruim, zelfs als je niet naar de prijs kijkt

De motoren doen wat ze moeten doen, zonder meer. Ik durf verwedden dat niemand ze op de lijst met belangrijkste kenmerken zet, maar ook dat niemand er achteraf echt over de klagen heeft. Op het eind van het verhaal is dit mijn conclusie: de Jogger is een normale auto voor normale mensen. Hij is verdienstelijk. Ruim en handig, zelfs als je je niet laat leiden door de prijs.