Dacia Dokker 1.5 dCi

Inleiding

Onze entourage is het ondertussen wel al gewend om ons telkens weer met een andere auto onder de voet in de dorpsstraat te spotten. Niemand die er nog van opkijkt, of het moet zijn dat we met een voertuig voorbij tuffen waarvoor de oplettende buur in kwestie al eerder interesse had ontwikkeld. Maar soms, heel af en toe, trekken we erop uit met een vierwieler die zo bijzonder is, dat hij pardoes door alle bevolkingslagen heen prikt en daarbij ieders hart weet te beroeren. En als dat gebeurt, dan staat de tijd voor die toeschouwers heel even stil. Moeders lossen de greep op hun kinderwagen om door de raampjes naar binnen te turen. Anderstalige landgenoten overwinnen hun pleinvrees en vragen in gebrekkig Nederlands naar de prijs. Anders zo bedaarde huisvaders krijgen klamme handjes als je hun even de bestuurdersstoel laat passen. Nu denk je ongetwijfeld, beste lezer, dat we deze paragraaf afsluiten met zoiets als: die Dacia Dokker, dat is natuurlijk niet zo'n wagen. Wel, dan heb je het lelijk mis.

Een grote rol daarin speelt, laten we wel wezen, de prijs. Al vanaf € 8.990 parkeer je zo'n Dokker 1.6 op je oprit en bezit je thans een vierwieler die zonder verpinken vijf passagiers vervoert. En je daarnaast nog een koffer laat van dik 800 liter. Onze 1.5 dCi met 75pk begint aan € 11.200, een bedrag dat nog steeds een heel eind onder de prijs ligt van een gelijkaardig gemotoriseerde Renault Kangoo om maar eens een concurrent uit eigen huis aan te halen. En alsof dat nog niet volstaat om het cliënteel over de brug te krijgen, laat Dacia met de Dokker zien - in navolging van eerdere Dusters en Lodgy's trouwens - dat een goedkoop alternatief niet noodzakelijk gespeend moet blijven van enige esthetiek. Lijkt allemaal wat te mooi om waar te zijn? We gaan op zoek naar de addertjes onder het gras ... gesteld dat die er zijn uiteraard.

Exterieur

De Dokker is een zogenaamde ludospace, een op een bestelwagentje gebaseerd voertuig dat door het Frans-Roemeens samenwerkingsverband werd omgetoverd om als gezinswagen door het leven te kunnen gaan. Die bestelwagen kan je ook bestellen trouwens, en vind je in de prijslijst terug onder de titel Dokker Van. Dat is dan weer een karretje dat op zijn beurt in grote mate is gebaseerd op de Renault Kangoo. Het mag bijgevolg niet verwonderen dat de Dokker heel wat harde waren van die laatste ontleent. In tegenstelling tot de Dokker Van heeft de gewone Dokker wel zijruiten achteraan; het zou anders maar een saaie bedoening zijn voor de passagiers achteraan nietwaar.

De buitenmaten delen beide varianten broederlijk met elkaar. In de lengte meet de Dokker 4,36m; in het onwaarschijnlijke geval dat je garagepoort smaller is dan 1,75m ben je eraan voor de moeite, en met een hoogte van 1,85m zou geen enkele tunnel de pret mogen bederven. Tussen de wielkasten achteraan heb je 1,17m beschikbaar, wat op een centimeter na hetzelfde is als de ruimte tussen de achterdeuren en de achterbank laat optekenen. Vanaf de Ambiance uitvoering (die verplichte kost is voor de diesels) is de achterbank overigens opklapbaar, waardoor de maximale laadlengte kan groeien tot 1,57m. Netjes.

De niet onaantrekkelijke Dokker komt standaard met één schuifdeur rechts. Dakstangen, elektrische spiegels en bumpers in koetswerkkleur, mistkoplampen en een zijschuifdeur links (met eveneens een openklapbaar venster) zijn voorbehouden voor het Lauréate topniveau. De dCi 75pk in deze uitvoering staat een niet onredelijke € 12.200 geprijsd, doch wil je lichtmetalen velgen of ander bijkomstig uiterlijk vertoon, dan moet je daarvoor ... dokken.

Interieur

Eén van de grote troeven van deze Dacia is het altijd aanwezige aanbod aan ruimte. Zoals gesteld is de koffer indrukwekkend groot voor wie een klassieke gezinswagen gewoon is, en daarbij maakt het geen weinig uit of je de achterbank nu opklapt of niet. In zijn meest optimale configuratie kan je tot 3 m³ vervoeren en dat doen weinig tot geen breaks hem na. Ook de inzittenden worden getrakteerd op heel wat beweegruimte in alle richtingen. Een duidelijke erfenis van het bestelwagenschap is de riante hoofdruimte, en dat is een eigenschap waar de vervoerde personen duidelijk hun voordeel mee doen. Erg leuk vinden we de bergruimte boven het hoofd, maar ook de overige opbergvakjes stellen niet teleur.

De boordplank wil net zoals alle andere inwendige panelen niet bepaald imponeren. Nergens blingbling, streepjes namaakmetaal of andere tirlantijntjes te bekennen. En toch doet Dacia ook binnenin wat het uitwendig weet klaar te spelen, want een echt saaie boel is het nu ook weer niet. Sober en rudimentair komt het interieur zeker over, maar niet ouderwets of afgeleefd. Waar het interieur wel onvermijdelijk steken laat vallen, is op het gebied van de geluidsisolatie. Alles klinkt hard en hol, rijgeluiden worden vrolijk binnen uitgenodigd en de verschillende panelen durven al eens onderlinge discussies aan te gaan. Het rammelen stoppen via een welgemikte dreun of een adequaat "gewigd" kartonnetje brengt op een erg nostalgisch aandoende manier soms wel eens soelaas.

Zelfs in deze duurste Lauréate uitvoering is de meegeleverde uitrusting naar hedendaagse normen niet bijzonder. Voor € 12.200 krijg je dan wel onder meer centrale deurvergrendeling met afstandsbediening, elektrische buitenspiegels en ruiten (vooraan), radiovooruitrusting voor- en achteraan en diens meer, maar voor klimaatregeling, een audio-installatie of navigatie dien je dieper in de buidel te tasten.

Veiligheid

Het is een ongeschreven wet dat je krijgt waarvoor je betaalt, en dan zou je bijgevolg zonder verdere controle durven concluderen dat een Dokker misschien niet de meest veilige keuze is in zijn segment. Harde bewijzen zijn daarvoor vandaag echter nog niet voorhanden. Dacia leende ons nog geen exemplaar uit om het vakkundig in de vernieling te rijden. Niet dat ze dat ooit zouden overwegen trouwens, maar een instantie als EuroNCAP heeft wellicht meer kans om zijn destructieve lusten eens te mogen botvieren op één van Dacia's recentste creaties. Als we de score van paradepaardje Duster er op naslagen, dan lijkt het niet onwaarschijnlijk dat ook de Dokker ergens rond de drie à vier sterretjes zal mikken en daarmee niet op hetzelfde niveau zal uitkomen als klassieke gezinswagens. Al blijft dat een misschien wat voorbarige stelling.

Wat er ook van zei, voorkomen is beter dan genezen en die wijsheid indachtig is het net zo prettig te weten dat Dacia standaard ABS met remhulp, twee airbags én zijairbags vooraan levert op alle uitvoeringen. Isofix bevestiging is voorzien voor de achterste plaatsen, de dagrijlichten branden altijd mee en klik je de gordel niet tijdig in het slot, dan begint de Dokker je al neuriënd op de zenuwen te werken. Allemaal truuken waar instituten als EuroNCAP verzot op zijn, dus als het koetswerk nu nog wat afdoende bescherming biedt, zou het wel eens erg goed kunnen meevallen wat de sterrencollectie betreft. ESP is dan weer niet standaard helaas, want altijd optioneel. Daarbij dient wel vermeld te worden dat we deze ook nooit echt hebben gemist in de praktijk, mede omdat de Dokker op een erg prettig en behoorlijk uitgebalanceerd onderstel werd opgebouwd, dat vakkundig gepaard gaat aan uitgelezen krachtbronnen. Maar daarover zo meteen meer.

Rijgedrag

Budgetmerken die onder een bijdetijdse volumeconstructeur ressorteren zoals het Roemeense Dacia afhangt van de Renault-Nissan alliantie, baseren hun prijskrakerstrategie vooral op de uitgaande technologie van het moederhuis. Hoewel je dus als klant in wezen kiest voor de techniek van één tot twee generaties geleden, betekent dat niet noodzakelijk dat je daarmee slechter af bent dan met het modernere spul. De motoren, het onderstel en vooral de elektronica die Dacia mag recycleren hebben hun diensten immers al bewezen, zijn ontdaan van kinderziekten en overbodig gebleken innovaties. Het mag dan ook geen verrassing heten dat de Dokker - net zoals alle Dacia's die we recent onder de loep namen overigens - bijzonder volwassen voor de dag komt, als we hem inzetten in het verkeer van alledag.

Leeg weegt de Dokker 1205kg. Dat relatief lage gewicht vormt geen probleem voor de oerklassieke ophanging, die vooraan uit een pseudo-McPherson opstelling en achteraan uit een vervormbare as in H-vorm bestaat. De schijven vooraan en de trommelremmen achteraan zijn al evenzeer afdoende om de Dokker beheerst en gedoseerd aan het stoppen te krijgen, of je nu leeg rijdt of de tot 600kg beschikbare laadcapaciteit benut. En ook de krachtbron gaat verder op hetzelfde, door evenwicht gekenmerkte elan: met de 75pk die de ondertussen erg vertrouwde 1.5 dCi maximaal aan de voortrein aanbiedt, komt de vierpitter nooit echt in de problemen en houdt hij zelfs wat ruimte over voor een best prettig rijgedrag, niet in het minst geholpen door een klassieke hydraulische stuurbekrachtiging. We vinden het altijd fijn als een wagen die alle pretentie inzake sportiviteit compleet onbeert, zichzelf toch nog ontmaskert als een aardig sturend karretje.

Ofschoon de zelfontbrander niet wordt geoptimaliseerd met moderne ecologische ingrepen zoals remenergieregeneratie, elektromechanische stuurbekrachtiging, start&stop of actieve koelvinnen, duikt de Dokker met zijn gemiddeld testverbruik ruim onder de 6 liter diesel per 100km. Dat is erg behoorlijk, en je moet daarvoor bovendien niet krenterig het gaspedaal ontzien. Dat is wellicht te wijten aan het feit dat het geheel duidelijk mooi op elkaar is ingespeeld, een gevoel dat ons luidop doet afvragen waarom er überhaupt nog een versie met 90pk in de aanbieding staat. Als je echter steevast beladen wil rijden en occasioneel ook het geremde trekvermogen van 1.200kg aan wil spreken, loont de meerkost van € 600 wellicht de moeite.

Conclusie

Het zit de middenvelders van de auto-industrie niet mee tegenwoordig. De Citroëns, Renaults en Opels van deze tijd sloegen er eind vorige eeuw niet in om de heet in de nek blazende Japanners van zich af te schudden en het behalen van een premiumetiket lijkt moeilijker dan ooit. Alsof de economische crisis al niet genoeg schade heeft berokkend aan - onder meer - de Europese fabrikanten, vinden ondernemende Koreanen tegenwoordig dat de koek nog meer dan groot genoeg is om er zelf ook een serieuze hap uit te snijden. De gevestigde waarden blijven natuurlijk niet bij de pakken zitten, dat spreekt voor zich, en we zien dat elk merk zo zijn eigen filosofie heeft ontwikkeld om diens respectievelijke afzetmarkt te vergroten. Citroën ziet heil in een chiquere DS-lijn, Opel zoekt het hogerop en laat de budgetvriendelijkheid over aan zustermerk Chevrolet. En Renault, die stampte een verloren gewaand merk weer tot leven, onder de naam Dacia.

De Dokker is de nieuwste aanwinst in het gamma, een op een bestelwagen gebaseerde personenvervoerder die tot vijf inzittenden kan huisvesten en daarnaast nog ruimte laat voor indrukwekkend veel bagage. En al dat goede nieuws koppelt aan een al even indrukwekkend lage prijs. Je hebt al de meest uitgeklede Dokker voor € 8.990 op jouw naam staan, dat is dan een 1.6 benzine zonder radio-uitrusting, met veertienduimers en een vaste achterbank. Dieselen kan vanaf € 11.200, waarmee je weliswaar meteen een uitrustingsniveau stijgt. Maar zelfs in de topversie Lauréate die nog eens € 1.000 toevoegt aan het prijskaartje, blijven zaken als klimaatregeling, ESP, navigatie of zelfs een radio optioneel. Ondanks deze spaarzaamheid ontgoochelt het interieur niet wat betreft de opbergmogelijkheden, de aankleding of de ergonomie. Geluidsisolatie en aaibaarheid zijn dan weer eigenschappen die wel een heel eind achter blijven op hun modernere generatiegenoten, en hier en daar durft een interieurpaneel plots vrolijk aan het rammelen te slaan.

De "no nonsense"-aanpak die het interieur en exterieur sieren, werd doorgetrokken in de aandrijflijn die erg gebalanceerd en doordacht overkomt. Zowel het onderstel, de reminrichting als de combinatie van de 1.5 dCi dieselmotor en de goed gespreide 5-versnellingsbak laten nooit steken vallen en bieden de bestuurder een behoorlijk zuinig (5,6l/100km), meegaand en prettig reagerend geheel. De nieuwe Dokker en Dokker Van illustreren met andere woorden perfect waarom het Roemeens stokbrood dat Dacia heet zo vlotjes over de toonbank gaat. Niet alleen zijn de nieuwe creaties spotgoedkoop in aanschaf én gebruik, maar zien ze er ook fris en modern uit, hebben ze voldoende pit en bieden ze veel ruimte aan inzittenden en lading. Er bestaat dan ook geen enkele twijfel over dat ook deze keer Dacia er een nieuw succesnummer bij heeft.